Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






White God (Λευκός θεός)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Από την πρώτη φορά που τη βλέπεις καταλαβαίνεις ότι είναι μια από τις σημαντικότερες ταινίες της χρονιάς. Το θέμα της μας αφορά όλους. Δηλαδή το πόσο αλαζονικά φέρεται ο άνθρωπος απέναντι στη φύση. Και με πόση μανία έρχεται η εκδίκησή της. Ως εδώ μπορούμε να πούμε ότι συνδέεται ακόμα και με τους ''Πέρσες'' του Αισχύλου, εκείνο το ιστορικό δράμα που δείχνει τον Ξέρξη να μαστιγώνει τη θάλασσα για να ημερέψει. Μα, είναι ποτέ δυνατόν να δαμάσεις τη φύση; Ή ακόμα και να την περιφρονείς δίχως όρια, όπως φαίνεται ότι κάνουν οι άνθρωποι σε αυτό το διαμάντι που μας έρχεται από την Ουγγαρία. Ο σκηνοθέτης Κορνέλ Μουντρούτσο πηγαίνει τη σκέψη ένα βήμα πέρα από αυτή καθαυτή την εκδίκηση της φύσης, δηλαδή στο πώς θα μπορέσουμε να εναρμονιστούμε με αυτή και εν προκειμένω (επειδή η ταινία μιλά για τα σκυλιά) να επικοινωνήσουμε. Για αυτή την ιδιαίτερη σκέψη του και την εκτέλεσή της μέσω του μύθου και κάποτε του θρίλερ ο Μουντρούτσο βραβεύτηκε δικαίως στις περσινές Κάνες με το βραβείο ''Ένα κάποιο βλέμμα'' που είχε απονεμηθεί κάποια χρόνια πριν στο Γιώργο Λάνθιμο για τον ''Κυνόδοντα''.

Η αφετηρία σχετικά απλή. Ένα 13άχρονο κορίτσι αρνείται να δώσει σε κυνοκομείο τον αγαπημένο της σκύλο παρά τις παρατηρήσεις του πατέρα της. Πάνω σε έναν καβγά ο πατέρας θα εγκαταλείψει στη μέση του δρόμου του σκύλου και από εκεί θα ξεκινήσει η Οδύσσεια του τετράποδου ζώου. Ο μέχρι τώρα καλομαθημένος στα χάδια της ιδιοκτήτριάς του σκύλος θα έρθει σε επαφή με το σκληρό πρόσωπο του κόσμου, την εκμετάλλευσή του από ανθρώπους της νύχτας σε κυνομαχίες και από εκεί στην κατάληξή του σε ένα χώρο για αδέσποτα όπου προορίζονται να θανατωθούν. Ο τετράποδος Χάγκεν, αλλαγμένος και πιο επιθετικός από τα επικίνδυνα φάρμακα που του έδιναν για τις κυνομαχίες, μαζί με ένα στρατό από σκυλιά θα δραπετεύσουν και θα σπείρουν τον πινακό με την εκδίκησή τους στους δρόμους και τις συνοικίες της Βουδαπέστης. Πανέξυπνη η σκηνοθεσία με τη δράση να μοιράζεται ανάμεσα στις προσπάθειες του μικρού κοριτσιού να βρει το σκύλο της και σε σκηνές όπου παρακολουθούμε την ιστορία του Χάγκεν αφότου αφέθηκε στο δρόμο. Δεν είναι λίγες οι στιγμές όπου το σασπένς κυριαρχεί ιδίως στις σκηνές όπου τα σκυλιά προσπαθούν να ξεφύγουν από τους μπόγιες αλλά και στην τελική σεκάνς που χαράσσεται στη μνήμη των απανταχού κινηματογραφόφιλων για την ευαισθησία της και τον τρόπο που ο Άνθρωπος τελικά επικοινωνεί ουσιαστικά με τη Φύση.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που συγκρίνουν την ταινία ακόμα και με τα ''Πουλιά'' του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Όντως, ως προς το οικολογικό περιεχόμενο και οι δυο ταινίες ομοιάζουν. Δεν μπορείς όμως να παραβλέψεις το γεγονός ότι το φιλμ του Χίτσκοκ γυρίστηκε χωρίς καθόλου μουσική ενώ εκείνο του Μουντρούτσο βασίζεται πάνω στη μουσική και τη χρησιμοποιεί ακόμα και ως κώδικα επικοινωνίας των δύο κόσμων.


Ενα θέμα που στα χέρια ενός Αμερικανού σκηνοθέτη θα είχε υπερβεί τα όρια, γίνεται τώρα μια ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη ταινία όπου όχι μόνο δεν σε κουράζει αλλά σου υπενθυμίζει με πρωτότυπο τρόπο το πόσο αναγκαίο είναι να σεβόμαστε το περιβάλλον (γιατί μέσα σε αυτό ζούμε κι εμείς) και το πώς να συνυπάρχουμε με αυτό δίχως προστριβές. Κάτι που θα μπορούσε να αναφέρεται σε ένα πιο πάνω αλληγορικό επίπεδο, πέρα από τις σχέσεις μας με τα ζώα, ακόμα και στις μεταξύ μας σχέσεις.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget