Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






A pigeon sat on a branch reflecting on existence (Ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του)

(Από τον Πάνο Λιάκο)


Όταν έμαθα τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι ο Χρυσός Λέοντας του φεστιβάλ της Βενετίας πήγε στην ταινία του Ρόι Άντερσον, χάρηκα με όλη μου την καρδιά. Κι αυτό γιατί έτυχε να γνωρίσω τον κινηματογράφο του από τα πρώτα μου κιόλας βήματα σαν σινεφίλ. Θυμάμαι ακόμα πόσο με είχε συνταράξει στα 15 μου το να βλέπω τα ''Τραγούδια από το δεύτερο όροφο'' χωρίς να γνωρίζω από πριν ότι θα μυηθώ σε ένα άλλο σύμπαν, ένα διαφορετικού είδους χιούμορ και μια κοινωνικοπολιτική κριτική που καμία σχέση δεν έχει με το συμβολισμό, τις αλληγορίες ή τα προκάτ ''μηνύματα'' που παπαγαλίζουν συχνά άλλα φιλμ. Έτσι, από νωρίς κατάλαβα ότι με αυτή την τριλογία του (που με την ταινία που σχολιάζω τώρα ολοκληρώθηκε) ο Ρόι Άντερσον δημιουργεί κάτι εντελώς το δικό του. Πρόσφατα κατάλαβα ότι ο τρόπος που δουλεύει τα σκετς του και κυρίως η διαδικασία κατασκευής των σκηνικών του δεν διαφέρει πολύ από το σινεμά του Ζακ Τατί αλλά και πάλι οι δυο δημιουργοί διαφέρουν ως προς την ιδιοσυγκρασία τους.


Η τριλογία του Ρόι Άντερσον φέρει τον εύστοχο τίλο ''Τριλογία για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος''. Πράγματι και στις τρεις αυτές ταινίες οι οποίες αποτελούνται από μικρά και άλλοτε μεγαλύτερα σε έκταση σκετς παρουσιάζεται όλο το φάσμα του ανθρώπινου βίου. Η δουλειά μας, το μπαρ μας, οι καυγάδες μας, η οικογένειά μας, ο θάνατός μας. Ο θάνατος είναι ένα συμβάν που απασχολεί συχνά τους ανθρώπους της τέχνης-ήδη από αρχαιοτάτων χρόνων. Έτσι-και απ'τη στιγμή που ξέρουμε ότι οι Σουηδοί αρέσκονται στο χιούμορ που περιλαμβάνεται στα αστεία που σχετίζονται με αυτό το μέγα μυστήριο-δεν θα μπορούσε ο Άντερσον να μείνει ασυγκίνητος με το θέμα. Γι'αυτό και πριν ξεκινήσει η κανονική (όσο θα μπορούσε να την πει κανείς κανονική σε μια τέτοια ταινία αυτού του δημιουργού) ιστορία, παρουσιάζονται σε εμάς τρία μικρά σκετς με τον τίτλο ''Μικρές συναντήσεις με το θάνατο''. Μέσα από αυτά καταλαβαίνει κανείς για ακόμη μια φορά τη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και το πόσο ταυτόχρονα αυτή μπορεί να είναι τραγική αλλά και κωμική.


Κάθε σκετς σε μια ταινία του δημιουργού έχει κάτι να μας πει. Θα μπορούσε ακόμα να γραφτεί και μια ολόκληρη μελέτη που θα ανέλυε μία-μία τις σκηνές των ταινιών του (αν δεν έχει ήδη γίνει αυτό). Οι περισσότερες μας φέρνουν αντιμέτωπους με τον καθημερινό εαυτό μας, με τα προσωπεία που φοράμε στις μεταξύ μας σχέσεις, τις δύσκολες εργασιακές συνθήκες, την επαναληπτικότητα του βίου μας αλλά και την ιστορία μας σαν Ανθρωπότητα. Εδώ ας σταθώ. Διότι αυτό το φιλμ είναι εκείνο με τον περισσότερο ιστορικό συλλογισμό της τριλογίας του Άντερσον. Βλέπεις και πόσο ανεύθυνοι σαν ανθρωπότητα υπήρξαμε ανεχόμενοι το Γ'Ράιχ ή τους αποικιοκράτες Άγγλους όπως συμπεριφέρονταν στους μαύρους. Συμπεριφορές, δηλαδή, και στιγμές της ιστορίας που δεν είχαμε να ζηλέψουμε τίποτα από τα άγρια θηρία.

Πέρα και πάνω απ'όλα η τελευταία ταινία του Ρόι Άντερσον μας καλεί να ανακαλύψουμε τα κωμικά τεχνάσματα ενός μεγάλου μαέστρου. Σίγουρα θα παραξενευτούμε από το εντελώς ξένο προς την ιδιοσυγκρασία μας χιούμορ αλλά και μόνο που μιλάει για εμας (''Μια τριλογία για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος'', θυμίζω!) νομίζω ότι μας αφορά.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget