Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Gojira (1954)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Έχουν απομείνει λιγότερες από τέσσερις βδομάδες μέχρι να κάνει την έξοδό της στις αίθουσες η καινούρια και πολλά υποσχόμενη αμερικάνικη ταινία Γκοτζίλα σε σκηνοθεσία Γκάρεθ Έντουαρντς. Εμείς, με τη γνωστή νοσταλγική μας διάθεση, επιστρέφουμε 60 χρόνια πίσω για να θυμηθούμε την ιαπωνική ταινία με την οποία ξεκίνησε ο ποπ μύθος της διάσημης μεταλλαγμένης γιγαντιαίας σαύρας.

Την σκηνοθεσία της ταινίας αναλαμβάνει ο Ισίρο Χόντα που γύρισε και πολλές από τις αμέτρητες ταινίες που ακολούθησαν την επιτυχία της πρώτης. Βέβαια, καμία δεν μπόρεσε να θίξει με τέτοια ευσυνειδησία το ζήτημα των πυρηνικών όπλων καθώς και της ατομικής βόμβας (ας μην ξεχνάμε ότι το 1954 οι μνήμες από την καταστροφή στη Χιροσίμα ήταν ακόμη νωπές) όπως η πρώτη και οι περισσότερες έμειναν στον εντυπωσιασμό μέσω των ειδικών εφέ που ομολογουμένως άρχισαν να γίνονται όλο και καλύτερα και απευθύνονταν περισσότερο στο εφηβικό παρά το ενήλικο κοινό.

Όπως και να'χει το φιλμ αυτό έκανε ευρέως γνωστό ένα φιλμικό είδος που αναπτύχθηκε κυρίως στην Ιαπωνία, το είδος των ταινιών kaiju. Ταινίες, δηλαδή, που περιστρέφονταν γύρω από την επίθεση κάποιου γιγαντιαίου τέρατος σε ιαπωνικές πόλεις ή ακόμα και μονομαχίες μεταξύ δυο τεράτων. Σε αυτό το είδος οφείλουν την ύπαρξή τους ταινίες όπως αυτές του Κινγκ Κονγκ αλλά ακόμα και το Pacific Rim του- βαθύτατα επηρεασμένου από την κινηματογραφική και κομιξ παραγωγή της Ιαπωνίας-Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο.

Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι η ταινία εκείνη την εποχή τολμά ξεκάθαρα να κατακρίνει την ατομική βόμβα και τα αποτελέσματά της και να μιλήσει για την ηθική του επιστήμονα. Ίσως σε μερικά σημεία κάποια πράγματα να εκλαϊκεύονται περισσότερο από όσο χρειάζεται αλλά όπως και να'χει το τελικό μήνυμα γίνεται κατανοητό από το θεατή. Ο Γκοτζίλα-το τέρας αυτό που στην επιδερμίδα του φέρει κηλίδες όμοιες με αυτές των ανθρώπων που κατάφεραν να επιζήσουν από τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι- είναι εν μέρει εμπνευσμένο σαν μορφή από ένα άλλο τέρας που σχεδίασε το 1953 ο προσφάτως εκλιπών μάστορας των εφέ Ρέι Χαριχάουζεν για την ταινία ''The beast from 20.000 fathoms''.

Με μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που δημιουργεί κάποιες επιβλητικές εικονές κατά τις νυχτερινές επιθέσεις του Γκοτζίλα, ένα ταιριαστό μουσικό θέμα και προσεκτικό μοντάζ, το φιλμ αυτό αποτελεί ένα must για τους λάτρεις των κλασικών ταινιών αλλά και ένα δείγμα μόνο από την εκπληκτική παράδοση που έχουν οι Ιάπωνες στις ταινίες φανταστικού. Και πίσω από όλα αυτά κρύβεται η εταιρεία παραγωγής Toho που μέχρι και σήμερα είναι σημαντική για ιαπωνικές ταινίες τέτοιου είδους (συμμετέχει και στην παραγωγή της αμερικανικής ταινίας που περιμένουμε) αλλά έχει προωθήσει ακόμα και κάποιες ταινίες του Akira Kurosawa όπως το ''Ikiru'', το ''Yojimbo'' αλλά και τους θρυλικούς ''Εφτά σαμουράι''.

Μέσα από ένα κείμενο σαν αυτό δεν είναι δυνατόν να αναφερθούμε σε όλες τις πτυχές της ιστορίας του franchise του ''Γκοτζίλα''. Έχουν γραφτεί πολλά ενώ ακόμα περισσότερα κινηματογραφικά καρέ και τηλεοπτικές σειρές έχουν γυριστεί. Έτσι, εγώ προτιμώ να σταθώ στο πολύ σημαντικό ζήτημα με το οποίο καταπιάνεται κυρίως η ταινία του 1954, την ηθική που επιβάλλεται να συνοδεύει έναν επιστήμονα και τα αποτελέσματα όταν χρησιμοποιούμε σημαντικές επιστημονικές γνώσεις για να φτιάξουμε...ατομικές βόμβες. Όπως διαβάζω και αλλού, ο παραγωγός της ταινίας Tomoyuki Tanaka έχει χαρακτηριστικά δηλώσει : "The theme of the film, from the beginning, was the terror of the bomb. Mankind had created the bomb, and now nature was going to take revenge on mankind."


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget