Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Cape Fear (Το ακρωτήρι του φόβου-1991)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Κάθε άλλο παρά ένα ριμέικ της ταινίας του 1962 είναι το ''Ακρωτήρι του φόβου'' του Μάρτιν Σκορσέζε. Σε αντίθεση με την πρώτη ταινία που κυρίως λόγω εποχής στέκονταν σε ένα πρώτο στάδιο ανάγνωσης αυτής της ιστορίας, το φιλμ του Σκορσέζε τολμά να φτάσει τους ήρωες αλλά και εμάς στα όριά μας και να μιλήσει για τις έννοιες της ηθικής, της οικογένειας, της πίστης αλλά και να συνδέσει το φόβο του θανάτου με τη σεξουαλικότητα.

Ο Μαξ Κέηντυ, στον οποίο δίνει σάρκα και οστά ένας από τους πιο τρομακτικούς Ρόμπερτ Ντε Νίρο που έχουμε δει ποτέ, μόλις αποφυλακίζεται έπειτα από δεκατέσσερα χρόνια και σκοπεύει να κάνει τον δικηγόρο που τότε δεν τον είχε υπερασπιστεί με ιδιαίτερο ζήλο ''να μάθει για την απώλεια''. Είναι πραγματικά ένας ιδιαίτερος παρανοϊκός αυτός που υποδύεται ο Ντε Νίρο. Μοιάζει να έχει μελετήσει κάθε λεπτομέρεια της επίθεσής του προσεκτικά και βήμα-βήμα, ήδη από τον καιρό που όπως αναφέρει μάθαινε μόνος του να διαβάζει στο κελί του και να εντρυφεί στη νομική επιστήμη. Από ένα σημείο και μετά, όμως, μοιάζει να πιστεύει πως ο ίδιος είναι ένας μικρός Μεσσίας, ένας μικρός Θεός-τιμωρός.

 Σε ένα βαθμό όμως η επιθυμία του για εκδίκηση είναι κατανοητή. Διότι ο δικηγόρος-με τη μορφή του πολύ καλού Νικ Νόλτε-είχε αποκρύψει από τη δικαιοσύνη μια κατάθεση που θα μπορούσε να είχει μειώσει την ποινή του πελάτη του. Βλέπουμε λοιπόν ότι το θύμα είναι εξίσου ένοχο με το θύτη. Και οι δυο όμως με βάση τον μικρόκοσμό τους έχουν ο καθένας τα δίκια του. Ο μεν βιαστής δεν είχε την κατάλληλη νομική εκπροσώπηση και στερήθηκε για χρόνια την οικογένειά του, ο δε δικηγόρος είναι φυσικό να θέλει να προστατεύσει την ιδιωτική του ζωή από έναν άνθρωπο που γίνεται προφανές ότι είναι παρανοϊκός. Αναρωτιέμαι : σύγκρουση δυο δικαίων δεν έχουμε και στην αρχαία τραγωδία;

Για την οικογένεια του νεόπλουτου δικηγόρου, η επίθεση που δέχεται από τον Μαξ Κέηντυ είναι μια δοκιμασία. Οι σχέσεις τους δοκιμάζονται, βγαίνουν στην επιφάνεια μυστικά και ένστικτα που δεν φαίνονταν να επέπλεαν στην επιφάνεια του αστικού αμερικανικού βίου που ζούσαν. Ένα σχόλιο, λοιπόν, και για το περίφημο αμερικάνικο όνειρο η ταινία του Σκορσέζε! Τι θα γινόταν αν σε μια προστατευμένη μυρμηγκοφωλιά ρίχναμε έναν σκορπιό;


Μιας και ολόκληρη η φιλμογραφία του δαιμόνιου σκηνοθέτη έχει θρησκευτικές αναφορές (ας μην ξεχνάμε ότι επηρεάζεται από τον καθολικισμό) μπορούμε να πούμε ότι η αρχική αντίδραση της γυναίκας (ερμηνεύει η Τζέσικα Λανγκ) έχει αντιστοιχίες με την Εύα του μύθου, αφού ελκύεται από τoν κίνδυνο που ίσως τη βγάλει από τη μονοτονία της οικογενειακής ζωής. Όλα αυτά εννοείται μέχρι να συλλάβει σε όλο το μέγεθος την επικινδυνότητα της κατάστασης. Την ίδια στιγμή η 15άχρονη κόρη της οικογένειας (καταφέρνει να βγάλει από τη Τζούλιετ Λούις ο Σκορσέζε όλη αυτή την σεξουαλική αφύπνιση της εφηβείας) αρχίζει να ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά της και μια από τις καλύτερες στιγμές του φιλμ είναι η σκηνή όπου σαγηνεύεται ερωτικά από τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο μέσα σε μια σχολική αίθουσα. Εδώ καταλαβαίνουμε τη στενή σχέση του θανάτου με τον έρωτα, αυτό που οι Γάλλοι αποκαλούν και ως La petite mort (δηλαδή ''Μικρός θάνατος'').

Πέραν βέβαια από τις όποιες θρησκευτικές ή ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις της ταινίας, ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ υψηλού επιπέδου που προσφέρει δυνατές στιγμές και βλέπεται με άνεση παρά τα 123 λεπτά της. Είναι που παρασύρεται κανείς από τον γρήγορο ρυθμό του μοντάζ της Θέλμα Σουνμέικερ και φυσικά την κορυφαία ερμηνεία του Ρόμπερτ Ντε Νίρο (ποιος ξεχνά την κλασική πλέον σκηνή με το πούρο και το γέλιο του στο σινεμά όπου παίζεται το ''Problem child'';) που όμως εκείνη τη χρονιά έχασε το Όσκαρ από την ακόμα πιο ολοκληρωμένη ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς για τη ''Σιωπή των αμνών''. Πλήθος αναφορών στον Άλφρεντ Χίτσκοκ (από τα αμέτρητα χιτσκοκικά πλάνα μέχρι τους τίτλους αρχής και τη μουσική του μόνιμου συνεργάτη του σπουδαίου auter Μπέρναρντ Χέρμαν που προέρχεται απευθείας από την ταινία του 1962) αλλά και φόρος τιμής στην πρώτη ταινία με κάποιες γκεστ εμφανίσεις των Ρόμπερτ Μίτσαμ και Γκρέγκορι Πεκ που 30 χρόνια πριν την ταινία του Σκορσέζε είχαν υποδυθεί τους Μάξ Κέηντυ και τον δικηγόρο αντίστοιχα.

Από τις πιο προσωπικά αγαπημένες μου ταινίες του Μάρτιν Σκορσέζε που γίνεται φανερό ακόμα και από την πρώτη παρακολούθησή της ότι η μετέπειτα ανάγνωσή της και συζήτηση γύρω από αυτή έχει ενδιαφέρον σε κάθε επίπεδο.



2 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο κείμενο. Ωστόσο, συνεχίζω να προτιμώ το ορίτζιναλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι, και το αρχικό είναι πολύ καλή ταινία. Άσε που προτιμώ Γκρέγκορι Πεκ από Νικ Νότε στο ρόλο του δικηγορου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget