Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Amarcord (1973)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Ο Φεντερίκο Φελίνι σε αυτό το φιλμ θυμάται. Θυμάται με τρυφερότητα, χιούμορ και ποίηση τα εφηβικά του χρόνια στο Ρίμινι της Ιταλίας. Είναι γενναιόδωρος απέναντί μας καθώς μας προσφέρει αυτή την εμπειρία, μια από τις πιο μεγαλειώδεις στιγμές στη φιλμογραφία του αλλά συνάμα τολμώ να πω και στην ιστορία του κινηματογράφου.


Μπαίνοντας μέσα στην καθημερινή ζωή διάφορων ετερόκλητων χαρακτήρων της μικρής παραθαλάσσιας πόλης, ο Φελίνι περιγράφει τα γεγονότα που έχουν αυτοί να αντιμετωπίσουν τόσο όσον αφορά την κλειστή κοινωνία τους αλλά και το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι (το οποίο ξεκάθαρα χλευάζεται στην ταινία). Χαρακτήρες όλων των ειδών και των ηλικιών. Αλλά το σημαντικό είναι ότι ο Ιταλός σκηνοθέτης τους περιβάλλει όλους με αγάπη. Πέρα από τους εκπροσώπους της φασιστικής παράταξης, όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι χαρακτήρες θετικοί. Με τα σφάλματά τους, ο καθένας με τις δικές του απόψεις για τη ζωή αλλά και με αρκετό χιούμορ και τρέλα. Ο σοφιστικέ δικηγόρος που συνεχώς μιλά για τη δόξα της πόλης τα χρόνια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, τα παιδιά και οι αγανακτισμένοι από αυτά γονείς, ένας ποιητής που δουλεύει στην οικοδομή, όλοι.

Η νοσταλγία είναι η κινητήριος δύναμη της ταινίας. Ο Φελίνι έχει βιώσει όλα αυτά που μας παρουσιάζει στην οθόνη επί 123 λεπτά. Εμείς με τη σειρά μας-και κυρίως οι πιο νέοι σε ηλικία θεατές-ονειροπολούμε. Πέρα από την δύσκολη και σκοτεινή πολιτική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν η Ιταλία το 1930 βλέπουμε ότι υπήρχε κάτι που σήμερα πλέον έχει χαθεί. Αυτό το κάτι είναι η έννοια της παρέας, της γειτονιάς. Μια ομαδική βόλτα εφήβων στην παραλία, μια ξεχωριστή πλάκα σε κάποιον καθηγητή στην τάξη, ένα κρυφό τσιγάρο. Έχουμε φτάσει σε μια εποχή όπου πλέον καμία παιδική/νεανική δραστηριότητα δεν παρουσιάζει κάτι το διαφορετικό. Όλοι ερωτεύονται με τον ίδιο τρόπο και ο χιονοπόλεμος στους δρόμους και τις αλάνες έχει αντικατασταθεί από ηλεκτρονικά παιχνίδια που αποχαυνώνουν και ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα έχουν και οι οικογενειακές μαζώξεις έχουν περιοριστεί.

Ούτε καν το χιούμορ γύρω από τα σωματικά προσόντα μιας γυναίκας δεν έχει φινέτσα σήμερα. Ο Φελίνι μαζί με τον έτερο σεναριογράφο της ταινίας, τον σπουδαίο Τονίνο Γκουέρα, αιχμαλωτίζουν και  στιγμιότυπα τέτοιου ιδιόρρυθμου χιούμορ εκείνης της εποχής στο φιλμ αυτό. Το πώς αντιδρούν τα παιδιά όταν αντικρύζουν την τρελή πόρνη του χωριού ή την υπέρβαρη υπάλληλο του καπνοπωλείου ή μια γυναίκα-αράχνη μέσης ηλικίας ή και κάποια συνομήλική τους. Τις σχέσεις μεταξύ των κατοίκων του χωριού στις παραδοσιακές γιορτές, όπως σε αυτή για τον ερχομό της άνοιξης. Έτσι, η ταινία αποκτά και λαογραφικό-ηθογραφικό ενδιαφέρον δίχως όμως να θυμίζει κάποιο μάθημα ιστορίας. Δεν θα μπορούσε βέβαια ο Φεντερίκο Φελίνι να μην απλώσει τα δίχτυα της σάτιράς του για άλλη μια φορά και προς τη μεριά της καθολικής εκκλησίας. Υπάρχει μια απίστευτη σκηνή εξομολόγησης σε καθολική εκκλησία όπου οι έφηβοι ήρωες σχεδόν ντρέπονται να εξομολογηθούν ότι αυτοϊκανοποιούνται ή ότι-όπως είναι φυσικό-τους ελκύει μια όμορφη κοπέλα από το περιβάλλον τους.


Πρώτα και πάνω απ'όλα, ο Ιταλός σκηνοθέτης δεν ξεχνά ότι η ίδια η ζωή είναι ένα πανηγύρι. Με τα πάνω της και τα κάτω της. Ένα ποιητικό πανηγύρι είναι κι αυτή η ταινία της οποίς τις μουσικές έγραψε ο Νίνο Ρότα (αναρωτιέμαι πώς θα ήταν το σινεμά του Φελίνι χωρίς αυτόν) και που το όλον της μας καλεί να επιστρέψουμε ξανά στις διονυσιακές ρίζες μας, να ερωτευτούμε, να τραγουδήσουμε αλλά και συνειδητοποιημένα να απορρίψουμε το φασισμό που καταργεί οποιαδήποτε λογική σκέψη.

Ο Φεντερίκο Φελίνι σε αυτό το φιλμ θυμάται. Κι εμείς απολαμβάνουμε.



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget