Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Monsieur Verdoux (Ο κύριος Βερντού-1947)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Για μια από τις πιο περίεργες αλλά και συνάμα καλύτερες ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν θα προσπαθήσουμε να μιλήσουμε σήμερα. Ο λόγος για τη μαύρη κωμωδία ''Ο κύριος Βερντού'', τη δεύτερη ομιλούσα ταινία του κωμικού που βασίζεται σε μια ιδέα του Όρσον Γουέλς.


Αρχικά ο Όρσον Γουέλς είχε γράψει το σενάριο βασιζόμενος πάνω στην πραγματική ιστορία του γάλλου δολοφόνου Ντεζιρέ Λαντρού και πρότεινε στον Τσάπλιν να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του. Ο τελειομανής κωμικός δεν μπόρεσε τελικά να εμπιστευτεί κάποιον άλλο σκηνοθέτη πέρα από τον εαυτό του και αγόρασε το σενάριο από τον έτερο μεγάλο σκηνοθέτη γράφοντας ξανά από την αρχή ένα μέρος του αλλά διατηρώντας στους τίτλους αρχής τη μνεία στον εμπνευστή του. Ο Όρσον Γουελς κάθε άλλο παρά ενοχλήθηκε με τον Τσάρλι Τσάπλιν αφού θεωρούσε πως το σενάριο που είχε αρχικά γράψει δεν ήταν και ιδιαίτερα σημαντικό.

Όποια και να είναι η άποψη του Όρσον Γουέλς για την αρχική εκδοχή του σεναρίου του, μπορούμε να πούμε ότι στα χέρια του Τσάρλι Τσάπλιν μετατρέπεται σε μια από τις πλέον ιδιόμορφες μαύρες κωμωδίες όλων των εποχών με απίστευτες στιγμές γέλιου, αστυνομικού μυστηρίου αλλά και πολιτικoύ λόγου που αρθρώνει ο ιδιοφυής κωμικός. Παράλληλα, ο Τσάπλιν, δεν διστάζει να πάρει και ένα μεγάλο ρίσκο. Όλες οι ταινίες του μέχρι εκείνη την εποχή παρουσίαζαν στο κοινό τις περιπέτειες του γνωστού σε όλους μας Αλήτη που αγαπήθηκε όσο λίγοι κινηματογραφικοί ήρωες. Σε αυτή την πανέξυπνη κωμωδία γνωριζόμαστε με την περσόνα ενός ανθρώπου που στην εποχή της οικονομικής κρίσης του 1930 εξαπατά πλούσιες κυρίες και έπειτα τις σκοτώνει για να κρατήσει τα λεφτά τους. Στην αμέσως προηγούμενη από τον ''Κύριο Βερντού'' ταινία του, δηλαδή τον ''Μεγάλο δικτάτορα'' (η πρώτη ομιλούσα του κωμικού) συναντάμε επίσης έναν ήρωα που ναι μεν δεν είναι ακριβώς ο Αλήτης αλλά στα περισσότερα στοιχεία του μας τον θυμίζει.

Ο ήρωας που χτίζει εδώ ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι και η πιο τρανταχτή απόδειξη όχι μόνο της κωμικής ευφυϊας του αλλά και γενικότερα της υποκριτικής του δεινότητας. Είναι από τους λίγους ηθοποιούς (για να μην πω ο μόνος) σε παγκόσμια κλίμακα που καταφέρνει πραγματικά και σε παρασέρνει με τη μαγεία του. Ενώ ξέρεις ότι ο ήρωας που υποδύεται εδώ είναι ένας δολοφόνος παρόλα αυτά παρασύρεσαι μαζί του στις ρομαντικές του σκηνές από τους λεπτούς τρόπους του και σχεδόν ξεχνάς τις αποτρόπαιες πράξεις του. Σε ενθουσιάζει ακόμα και ο τρόπος που μετρά τα χρήματα που αποσπά από τις κυρίες. Σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια εκεί που αυτός θέλει. Ακόμα και σε μια μαύρη κωμωδία όπως είναι αυτή βρίσκει όσο περισσότερα κωμικά ευρήματα μπορεί όχι μόνο για τον εαυτό του μα και για του συμπαίκτες και κυρίως τις γοητευτικές συμπαίκτριές του.

Και καταλήγει σε ένα φινάλε όπου και πάλι με έναν λόγο (χωρίς να γίνεται βαρετά διδακτικός) δεν διστάζει να καταδικάσει τα πολιτικά συστήματα που δημιουργούν πολέμους αλλά και πολίτες σαν και του λόγου του. Γι'αυτό και αντιμετώπισε προβλήματα εκείνη την εποχή με την επιτροπή της λογοκρισίας στην Αμερική. Δεν διστάζει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο να εναντιωθεί στη θανατική ποινή (ποιοι είμαστε που θα αποφασίσουμε το πότε θα πεθάνει/εκτελεστεί ένας συμπολίτης μας;) παρουσιάζοντας τον ήρωά του ακόμη και την ύστατη στιγμή να αναζητά καινούριες εμπειρίες (αφού για πρώτη φορά πίνει ρούμι λίγο πριν μεταφερθεί στην αίθουσα όπου θα εκτελεστεί) -ένδειξη της δίψας κάποιου για ζωή. Σύμφωνα και με τα δικά του λεγόμενα, η ταινία αποτελεί μια διαμαρτυρία για τη δημιουργία της ατομικής βόμβας. Και όχι άδικα αφού μας παρουσιάζει ακόμη και τον κεντρικό ήρωα να χρησιμοποιεί καποιες σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις για να προκαλέσει κακό. Το ίδιο δεν συνέβη και με την κατασκευή της βόμβας ή και άλλων πολεμικών επιτευγμάτων από το Β'Παγκόσμιο πόλεμο και μετά; Οπότε εδώ ο μεγάλος Τσάπλιν μας υπενθυμίζει και την ηθική που επιβάλλεται να διέπει τον επιστήμονα.

Αν και στην εποχή της δεν θεωρήθηκε επιτυχημένo και ο κόσμος κυρίως στην Αμερική γύρισε την πλάτη του σε αυτό το αριστουργηματικό φιλμ, τώρα πλέον θεωρείται ως καλτ αλλά και από τις πιο ενδιαφέρουσες και πειραματικές στιγμές στην ιστορία του ιδιοφυή κωμικού.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget