Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Limelight (Τα φώτα της ράμπας-1952)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Κάτι με σπρώχνει να γράψω ένα κείμενο για αυτη τη μεγαλειώδη στιγμή του Τσάπλιν! Περίεργο γιατί είμαι μόλις 19 χρονών και άρα δεν έχω την εμπειρία, δεν έχω βιώσει όλα εκείνα που σου προσφέρει η ζωή (χαρές και λύπες) που έχει βιώσει ο μελαγχολικός ήρωας που υποδύεται εδώ ο Τσάρλι Τσάπλιν. Κι όμως είναι τέτοια η ποιητική αξία της ταινίας που δεν μπορώ να μην την υμνήσω ή να μην αναφέρω ότι παρακολούθησα το μεγαλύτερο μέρος της με δάκρυα στα μάτια.

Μέσα από την ιστορία ενός βετεράνου κωμικού του βαριετέ που γνωρίζεται με μια απελπισμένη από τη ζωή της χορεύτρια, δίνεται η ευκαιρία στο δημιουργό να αποδείξει για ακόμη μια φορά το πόσο ειλικρινά μπορεί να στοχαστεί πάνω στο πέρασμα του χρόνου και το πόσο βαθύτατα πιστεύει στην έννοια της ανθρωπιάς. Παρα το γεγονός ότι η ταινία διαρκεί παραπάνω από 2 ώρες, δεν αισθάνεσαι πουθενά ότι κάνει κοιλιά καθώς η κάθε ατάκα, κίνηση και πλάνο είναι μελετημένο και στημένο στην εντέλεια. Για άλλη μια φορά είναι προς τιμήν του Τσάπλιν που δεν κρατάει μονάχα για τον εαυτό του τα διάφορα γκάγκς ή τις σημαντικές σκηνές αλλά βασίζεται πολύ και στους υπόλοιπους ηθοποιούς.

Υπό αυτό το πρίσμα μπορούμε να πούμε ότι η Κλερ Μπλουμ δίνει μια δυνατή ερμηνεία στο ρόλο της νεαρής χορεύτριας που θα αλλάξει τη ζωή του γερό-Καλβέρο αλλά κι αυτός θα σημαδέψει τη δική της. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι σε αυτό το φιλμ ο Τσάρλι Τσάπλιν συναντιέται με τον έτερο γίγαντα της βωβής κωμωδίας που δεν είναι άλλος από τον ''κωμικό με το πέτρινο πρόσωπό'', δηλαδή τον Μπάστερ Κίτον. Αν και για πολλά χρόνια είχαν υπάρξει ανταγωνιστές, σε αυτή την ταινία μοιράζονται κάποιες σκηνές μεταξύ των οποίων και ένα υπέροχο μουσικό κωμικό νούμερο προς το τέλος της ταινίας.

Κατά ένα μεγάλο βαθμό έχει ειπωθεί ότι το συγκεκριμένο έργο είναι αυτοβιογραφικό. Αν και ο Τσάπλιν έχει αναφέρει ότι εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα του Καλβέρο από τη ζωή του θεατρικού ηθοποιού Φρανκ Τιερνί, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο συγκεκριμένος χαρακτήρας δεν παραπέμπει πουθενά αλλού παρά στον πατέρα του Τσάπλιν που ήταν επίσης ηθοποιός και αλκοολικός και κάποια στιγμή άρχισε να συνειδητοποιεί ότι χάνει το κοινό του ή ακόμα και στον ίδιο τον Τσάρλι Τσάπλιν που με την αυγή του ομιλούντος κινηματογράφου είδε το κοινό να απομακρύνεται από τις βωβές ταινίες και κατ'επέκταση από την κωμική παντομίμα που αυτός προσέφερε μέσα από το χαρακτήρα του Αλήτη.

Η ταινία αυτή δεν παίζεται σε πολλούς κινηματογράφους στην Αμερική εκείνη την εποχή (η φήμη της στις ΗΠΑ θα αποκατασταθεί το 1973 όταν θα κερδίσει και Όσκαρ καλύτερης μουσικής) καθώς ο Τσάρλι Τσάπλιν θα θεωρηθεί ότι διαπνέεται από αριστερά φρονήματα και τη στιγμή που αποφασίζει να γίνει η πρεμιέρα της ταινίας στο Λονδίνο όπου υποτίθεται λαμβάνουν χώρα τα περιστατικά της ταινίας θα του απαγορευτεί είσοδος στην Αμερική. Τις επόμενες μεγάλου μήκους ταινίες του (''Ένας βασιλιάς στη Νέα Υόρκη'', ''Η κοντέσσα από το Χονγκ Κονγκ'') καθώς και κάποιες επανεκδόσεις ταινιών του μικρού μήκους θα τις πραγματοποιήσει στην Ευρώπη και κυρίως τη Σουηδία όπου και θα εγκατασταθεί.

Το δίχως άλλο, τα ''Φώτα της ράμπας'' αισθάνομαι ότι είναι από εκείνα τα φιλμ που πρέπει ο καθένας να δει τουλάχιστον μια φορά πριν κλείσει τα μάτια του...






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget