Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Το μικρό ψάρι

(Aπό τον Πάνο Λιάκο)

Μια από τις καλύτερες ταινίες που παρακολουθήσαμε φέτος δεν μας έρχεται από το Χόλιγουντ ή κάποια άλλη παγκόσμια κινηματογραφία αλλά από την εγχώρια. Μιλάμε για το ''Μικρό ψάρι'' (με διεθνή τίτλο το ''Stratos''), την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του τολμηρού δημιουργού Γιάννη Οικονομίδη με πρωταγωνιστή τον συγκλονιστικό Βαγγέλη Μουρίκη που προβάλλεται στους κινηματογράφους από την περασμένη Πέμπτη.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ο Στράτος, ένας άνθρωπος που προέρχεται απ'τον υπόκοσμο και ο οποίος ασκεί παράλληλα δύο επαγγέλματα. Το πρώτο είναι να εκτελεί συμβόλαια θανάτου και το δεύτερο να δουλεύει στο εργαστήριο ενός αρτοποιείου. Μέσα από τις συναναστροφές του ήρωα αυτού με όλους τους τύπους ανθρώπων του υποκόσμου αλλά και με απλούς ανθρώπους που ξέφυγαν από μια κανονική ζωή λόγω δυσκολιών δίνεται για άλλη μια φορά στον Γιάννη Οικονομίδη η ευκαιρία να μιλήσει με ρεαλισμό και ειλικρίνεια για τη σκληρή καθημερινότητα, την επιβίωση του δυνατότερου αλλά και για εκείνο το λουλούδι που μπορεί να ανθίσει μέσα σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο ζοφερός.

Γιατί λέμε ότι πρόκειται για την καλύτερη στιγμή στη μέχρι τώρα φιλμογραφία του Οικονομίδη; Φυσικά διότι έχει κατακτήσει και ο ίδιος το προσωπικό του ύφος και δείχνει να το έχει ολοκληρώσει. Τα πλάνα είναι τόσο τέλεια καδραρισμένα όσο στην ''Ψυχή στο στόμα'' και τον ''Μαχαιροβγάλτη'' και οι διάλογοι το ίδιο κυνικοί και σκληροί όσο στις προηγούμενες ταινίες του. Πέρα όμως από αυτά τα δύο στοιχεία μπορώ να πω ότι ο Οικονομίδης αποκτά μια ακόμη καλύτερη σχέση με τη μουσική (μια από τις καλύτερες σκηνές του φιλμ είναι προς το τέλος όπου για άλλη μια φορά αιχμαλωτίζεται η μοναξιά και η απόγνωση του ήρωα και από πίσω παίζει το ''Μαραμένα τα γιούλια και οι βιόλες''-πραγματικά σε αγγίζει, το ίδιο λιτό αλλά υπέροχο και το original score της ταινίας που υπογράφει ο Μπάμπης Παπαδόπουλος). Ακόμη, η κάμερά του κινείται περισσότερο και μπαίνει με θάρρος μέσα σε ένα παραδοσιακό γλέντι στη Λειβαδιά αλλά τρυπώνει ακόμη και κάτω απ'τη γη σε υπόγεια τούνελ και στοές. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας γίνεται φανερό ότι σε εικαστικό επίπεδο η ταινία είναι άρτια.

Οι πρόβες που κάνει με τους ηθοποιούς του ο σκηνοθέτης πριν την έναρξη των γυρισμάτων φαίνεται ότι λειτουργούν ευεργετικά για αυτούς. Όλες οι ερμηνείες-ακόμα και των ηθοποιών που κάνουν ένα μικρό πέρασμα είναι φροντισμένες στην εντέλεια. Τι μεταμόρφωση κάνει η πανέμορφη Βίκυ Παπαδοπούλου και με πόσο υπέροχα κοντινά την επιβραβεύει ο Οικονομίδης! Γιάννης Αναστασάκης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Γιάννης Τσορτέκης, Πέτρος Ζερβός ακόμη και η μη επαγγελματίας ηθοποιός Πόπη Τσαπανίδου, όλοι ερμηνεύουν με πάθος τους αλλόκοτους όσο και σκληρούς χαρακτήρες τους.

Τα λόγια είναι περιττά όταν κοιτάς απλά και μόνο το πρόσωπο του Βαγγέλη Μουρίκη-ίσως του πιο σημαντικού ηθοποιού για το λεγόμενο Νέο Ελληνικό Σινεμά. Πλάθει έναν αντιήρωα τόσο μοναχικό μα και απόλυτα συνειδητοποιημένο στην αυτοκαταστροφική (για ηθικό σκοπό από μια στιγμή και μετά) πορεία που ακολουθεί. Μέσα και μόνο από αυτό τον ήρωα ενισχύονται οι δεσμοί του σκηνοθέτη και με την έννοια της τραγωδίας. Ο ήρωας μπορεί να έχει ένα φινάλε τραγικό και απολύτως συνδεδεμένο με τη ρήση ''το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό'' (και άρα τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων) αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία διότι ο Στράτος έχει καταξιωθεί ηθικά στη συνείδηση του θεατή.

Ένα νεονουάρ αριστούργημα σκληρό και νατουραλιστικό ως προς την όψη του αλλά με έναν πυρήνα τρυφερό σαν την καρδιά ενός μαρουλιού.



Και κάτι από τους τίτλους τέλους της ταινίας...


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget