Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






The wolf of Wall Street (Ο Λύκος της Γουολ Στριτ)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Με το ''Λύκο της Γουολ Στριτ'' ο Μάρτιν Σκορσέζε διχάζει για ακόμη μια φορά. Λατρεύτηκε σαν ταινία ή μισήθηκε. Το σίγουρο όμως είναι ένα : ότι έχουμε να κάνουμε με έναν σκηνοθέτη που ενώ διανύει την έβδομη δεκαετία της ζωής του συνεχίζει να παράγει με την ίδια τρέλα σινεμά αξιώσεων που δημιουργεί ζωηρές συζητήσεις στους κύκλους των κινηματογραφόφιλων.

Έπειτα από τη συγκινητική τρισδιάστατη ταινία ''Hugo'', ο Μάρτιν Σκορσέζε επιστρέφει και πάλι για να στηλιτεύσει αυτή τη φορά την ανθρώπινη βρωμιά και τη διαφθορά που εδώ τη συναντάμε στο πρόσωπο του Τζόρνταν Μπέλφορντ, ενός υπαρκτού προσώπου που από πολύ νωρίς έγινε εκατομμυριούχος αλλά που τελικά κατέληξε στην φυλακή για μια σειρά από οικονομικές απάτες. Για να κατανοήσουμε το πόσο καλός σκηνοθέτης είναι ο Σκορσέζε αρκεί να δούμε τον τρόπο με τον οποίο μας δίνει να κατανοήσουμε την ουσία της ιστορίας που μας αφηγείται. Έχοντας για ακόμα μια φορά στο μοντάζ τη Θέλμα Σουνμέικερ πραγματικά μεγαλουργεί και κάνει μια ταινία διάρκειας τριών ωρών να φαίνεται σαν μια πολύ μικρότερης διάρκειας ταινία.

 Προκειμένου να σατιρίσει και να στηλιτεύσει τον διεφθαρμένο τρόπο ζωής μιας μεγάλης μερίδας χρηματιστών στη Γουόλ Στριτ των δεκαετιών του '80 και του '90  τον εξετάζει και μας τον παρουσιάζει προσεκτικά και αρκούντως ρεαλιστικά. Με σκηνοθετικά τεχνάσματα όπως αυτό όπου ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο μιλάει απευθείας στο κοινό, κοιτώντας στα μάτια την κάμερα μας κάνει θεατές σε μια ιστορία πολυτελούς παρακμής. Είμαστε εκεί όταν ο Ντι Κάπριο βγάζει πύρινους λόγους μπροστά στους εργαζομένους του και πιστεύοντας πραγματικά ότι το χρήμα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, είμαστε εκεί όταν κάνει κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών, όταν οργανώνει σεξουαλικά όργια στους χώρους της εταιρείας του, σνιφάρει κοκαΐνη από τον κώλο μιας γυναίκας, όταν χτυπάει τη γυναίκα του, ακόμα και όταν στο τέλος ξεπουλάει και τους ίδιους του τους φίλους (έχουν άραγε φίλους τέτοια πρόσωπα;) για να ελαφρύνει την ποινή φυλάκισης του.

Σαν να τα ζούμε στο πετσί μας όλα αυτά, να βιώνουμε την κατρακύλα αυτού του ανθρώπου αλλά και κάθε ανθρώπου που ως μοναδική του κοσμοθεωρία έχει την ανθρωποφαγία και ως μοναδικό του θεό το χρήμα και την εξουσία. Και δεν μπορεί να στα κάνει ένας σκηνοθέτης όλα αυτά να τα βιώσεις παρά μόνο όταν σε σοκάρει. Και, αφού και πιο πάνω ανέφερα και μερικές καταστάσεις που διαδραματίζονται στην ταινία δεν γίνεται παρά να σας πω ότι ο Σκορσέζε όντως σοκάρει και διογκώνει ίσως σε σημεία τις καταστάσεις προκειμένου να κατανοήσουμε το τι σημαίνει να είναι κανείς διεφθαρμένος μέχρι τα μπούνια (αυτό που λέμε ''είμαι χωμένος μέχρι το λαιμό στα σκατά''). Μερικοί παρεξήγησαν τις προθέσεις των συντελεστών της ταινίας και τη χαρακτήρισαν ως ύμνο στον καπιταλισμό και τους χρηματιστές της εποχής. Λίγοι είναι εκείνοι που θα θυμηθούν την ''La Dolce Vita'' του Φελίνι όπου μπορεί μεν να μιλάμε για μια διαφορετικού ύφους παρακμή αλλά και πάλι ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει βήμα-βήμα τον έκφυλο τρόπο ζωής του δημοσιογράφου-πρωταγωνιστή Μαρτσέλο. Το ίδιο κάνει, βέβαια, και στο ''Satyricon'' αφηγούμενος μια σειρά από όργια την περίοδο που ο Νέρωνας διοικούσε τη Ρώμη.

Ας επισημάνω και την ερμηνεία του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Ελπίζω να τον δούμε στην πεντάδα των Όσκαρ (κι ακόμα καλύτερα, να αναδειχθεί και νικητής) καθώς η πέμπτη συνεργασία του με τον Σκορσέζε είναι και η πιο επιτυχημένη. Ο Ντι Κάπριο δεν φαίνεται μονάχα να έχει τη σωστή καθοδήγηση από τον σκηνοθέτη του αλλά και ότι την έχει δουλέψει πραγματικά την ερμηνεία μέσα του. Μπορεί να σου προκαλέσει σχεδόν όλα τα συναισθήματα: γέλιο, συγκίνηση, φόβο, απέχθεια. Είναι απολύτως ικανός πλέον σαν ηθοποιός να αναδείξει την τραγικότητα αλλά και τη γελοιότητα του ήρωα που ενσαρκώνει. Ναι, μιλάμε ίσως για την καλύτερη ερμηνεία μέχρι στιγμής στην καριέρα του. Δίπλα του ένα αξιόλογο επιτελείο ηθοποιών (πάντα άψογο κάστινγκ στις ταινίες του Σκορσέζε) με έναν δυνατό Τζόνα Χιλ (ως συνεργάτης του χρηματιστή της ιστορίας) που είναι σίφουνας και που αναμένω να δω και τη συνέχεια της καριέρας του, τον υπέροχο στο ρόλο του ως Ελβετού τραπεζίτη Ζαν Ντιζαρντέν αλλά και την αισθησιακότατη Μάργκοτ Ρόμπι σαν ερωμένη του Μπέλφορντ και έπειτα σαν γυναίκα του.

Είναι απίστευτο ότι ακόμα το σινεμά του Σκορσέζε συνεχίζει να μας γοητεύει, να μας παρασύρει και να μας βάζει σε κινηματογραφικές κουβέντες (κάτι που σίγουρα δεν κάνουν με τις ταινίες τους οι σκηνοθέτες του συρμού). Ο ''Λύκος της Γουολ Στριτ'' είναι μια ευφυέστατη σάτιρα με ελάχιστα άστοχα σημεία και μια αφήγηση που καθηλώνει το θεατή παρά την επική διάρκεια των τριών ωρών.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget