Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Only lovers left alive (Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Είχε καιρό να μας κάνει να απολαύσουμε τόσο πολύ ταινία του ο Τζιμ Τζάρμους. Νομίζω από την εποχή του ''Coffee and cigarettes''. Γιατί μην μου πείτε ότι ήταν πραγματικά καλή ταινία το ''The limits of control'' του 2009 ή ακόμα και τα ''Broken Flowers'' του 2005 όπου βέβαια ο Μπιλ Μάρεϊ έκανε θαύματα για ακόμα μια φορά και μόνο με την παρουσία και τις εκφράσεις του προσώπου του.

Νομίζω ότι με το ''Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί'', ο Τζάρμους θυμίζει τόσο στον εαυτό του όσο και σε εμάς το πόσο σκληροπυρηνικά ρομαντικός είναι. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στο soundtrack της ταινίας  για να συνειδητοποιήσει ότι εκτός των άλλων είναι και μια ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό όσο και υπνωτιστικό φιλμ. Ολόκληρη η ταινία θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια απάντηση του σκηνοθέτη στις μεγάλες βιομηχανίες του Χόλιγουντ που εκμεταλλεύονται τον βαμπιρικό μύθο με μοναδικό σκοπό το εύκολο κέρδος. Τους κατηγορεί και τους ξεβρακώνει με μια σάτιρα τόσο λεπτή που όμως μπορεί να κόψει τόσο βαθιά και ακαριαία όσο και μια κόλλα χαρτί.

Παρακολουθούμε, λοιπόν, την ιστορία δύο βαμπίρ με τη μορφή των Τίλντα Σουίντον και Τομ Χίντλεστον και μαθαίνουμε για τις εμπειρίες και τα βιώματά τους όλες αυτές τις εκατονταετίες που επιβιώνουν. Λιτές οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, προσεγμένες και με πολύ χιούμορ. Η Σουίντον με την απόκοσμη φυσιογνωμία της πείθει στα σίγουρα για βαμπίρ ενώ ο Χίντλεστον μοιάζει σαν να βγήκε από κάποιο σκοτεινό γοτθικό παραμύθι. Το ενδιαφέρον με την ταινία είναι ότι και οι δεύτεροι ρόλοι έχουν μπολιαστεί με χιούμορ και ειρωνεία και διαθέτουν τις στιγμές τους. Ξεκινώ από τον Τζέφρι Ράιτ που υποδύεται έναν νοσοκομειακό γιατρό και μέσα από τον ρόλο του δίνεται η ευκαιρία για ποπ αναφορές που αφορούν τη λογοτεχνία και το σινεμά (Δρ. Φάουστ, Δρ.Καλιγκάρι, ακόμα και στον Dr. Strangelove). Ο Τζον Χαρτ υποδύεται τον συγγραφέα που βρυκολάκιασε επειδή η γνησιότητα των έργων του αποδόθηκε στον Σαίξπηρ. Ο μεγάλος ηθοποιός ξεχωρίζει, τελικά, παντού. Ενδιαφέρουσα η παρουσία της Μία Βασίκοφσκα καθώς δίνει την ευκαιρία στο Τζάρμους να διαταράξει την ηρεμία που επικρατεί στη ζωή των δυο βαμπίρ και να μας δείξει το τι θα συμβεί. Πολύ καλός και ο Άντον Γιέλχιν στο ρόλο του Ίαν, ενός εκπροσώπου της undereground μουσική βιομηχανίας που βοηθάει τα δυο βαμπίρ να επιβιώσουν όσο βρίσκονται στο Ντιτρόιτ.

Με αναφορές σε αρκετές πτυχές της λογοτεχνίας, όπως τα επίμαχα φιλολογικά ζητήματα περί γνησιότητας των θεατρικών έργων του Σαίξπηρ ή τον αμφιλεγόμενο Λόρδο Μπάιρον, ο Τζάρμους φαίνεται να έχει διαβάσει και ψαχτεί αρκετά προκειμένου να δημιουργήσει τις αναφορές του σε αυτή την ταινία του. Σε κάθε περίπτωση καταδικάζεται η ανθρωποφαγία που επικρατεί στους χώρους της τέχνης ήδη από την πολύ παλιά εποχή. Η βιομηχανοποίηση απορρίπτεται ενώ επικροτείται η αυθεντικότητα τόσο στις ανθρώπινες μορφές όσο και στην τέχνη. Έλα όμως ντε που υπάρχουν περιπτώσεις που και εμάς τους ρομαντικούς μας σπρώχνουν στην ανθρωποφαγία θέλουμε-δεν θέλουμε (και αυτό δεν ξεφεύγει από τη σάτιρα του Τζάρμους)!

Όλα αυτά τα θίγει με έναν ιδιαίτερο τρόπο μέσα στην ταινία του ο σκηνοθέτης. Έναν τρόπο εντελώς cool, εντελώς Τζάρμους. Με άψογες γωνίες λήψεις, κοντινά σε πρόσωπα και αντικείμενα που ελκύουν την προσοχή των ρομαντικών και ένα φινάλε που γράφεται ένα βράδυ με φόντο την πόλη της Ταγγέρης οι εραστές του Τζάρμους περνούν κι αυτοί στην ιστορία του σελιλόιντ και με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να μείνουν ζωντανοί.







0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget