Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






La vie d'Adele (Η ζωή της Αντέλ)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Η πρώτη ταινία που παρακολούθησα για το 2014 ήταν η περίφημη ''Ζωή της Αντέλ'' που τιμήθηκε στο τελευταίο Φεστιβάλ των Κανών με το Χρυσό Φοίνικα σκηνοθεσίας για τον Αμπντελατίφ Κεσίς ενώ οι δύο πρωταγωνίστριες, Αντέλ Εξαρχοπούλου και Λέα Σεϊντού μοιράστηκαν το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας (πρώτη φορά συμβαίνει κάτι τέτοιο στα χρονικά των φοινίκων). Και τις δύο τις βρήκα εξαιρετικές αλλά ιδιαίτερα την Αντέλ Εξαρχοπούλου (που είναι πιο πολύ του γούστου μου και σαν ομορφιά) η οποία τις τελευταίες μέρες συζητιέται έντονα ότι υπάρχει η πιθανότητα να φτάσει μέχρι και τα Όσκαρ. Και να σκεφτεί κανείς ότι είναι μόλις 20 χρονών! Φαίνεται να διαθέτει υποκριτική πειθαρχία και να μπορεί άψογα να συνεργαστεί στις τολμηρές ερωτικές σκηνές με τη Σεϊντού. Και οι δύο πρωταγωνίστριες κατάφεραν να προσελκύσουν και το ενδιαφέρον των ΜΜΕ με τις δηλώσεις τους. Άλλοτε εξεθείαζαν τον Κεσίς και άλλοτε δήλωναν πως στα γυρίσματα συμπεριφέρονταν σαν τύραννος και ότι ήταν ιδιαίτερα απαιτητικός ως προς τις ερωτικές σκηνές.

Το τι πραγματεύεται η ταινία (τον έρωτα της 18άχρονης Αντέλ, φοιτήτριας της φιλολογίας με την 20άχρονη Έμμα, τελειόφοιτη της σχολής Καλών Τεχνών)  είναι λίγο-πολύ στους περισσότερους γνωστό. Το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ βασίζεται στο graphic novel της Julie Maroh με τίτλο ''Le Bleu est une couleur chaude'' ενώ ο Κεσίς με την συν-σεναριογράφο Ghalia Lacroix επιλέγουν για την ταινία ένα περισσότερο αισιόδοξο φινάλε και πιο ουσιώδες όσον αφορά αυτό που έχει να μας πει για τις ανθρώπινες σχέσεις. Έχοντας διαβάσει το κόμικς, θα προτιμούσα  η ταινία να διατηρούσε το ίδιο πένθιμο και μελαγχολικό φινάλε με αυτό.

Τρεις ώρες διαρκεί η γαλλική αυτή ταινία (παρότι η πλοκή ξεδιπλώνεται σχεδόν τελετουργικά κάπου όμως το αισθάνεσαι το τρίωρο) που άλλοτε ενοχλεί, άλλες στιγμές συναρπάζει αλλά και ξαφνιάζει με την κινηματογράφηση της. Υπάρχουν στιγμές όπου η κάμερα του Κεσίς δεν συμμετέχει στα γεγονότα και προτιμά την λογική καταγραφής ενός ντοκιμαντέρ αλλά σίγουρα υπάρχουν τουλάχιστον 2-3 σκηνές όπου το πάθος και το συναίσθημα ξεχειλίζουν. Και μιλώντας για πάθος ερχόμαστε να μιλήσουμε για τις τολμηρές σκηνές  που αν το καλοσκεφτεί κανείς αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της ταινίας. Ιδιαίτερα τολμηρές σκηνές (ναι, πορνογραφικές) λεσβιακού σεξ φιγουράρουν μπροστά στα μάτια μας, πολλές από τις οποίες είναι ωμές και ρεαλιστικές. Οι πιο στενόμυαλοι θεατές θα σταθούν στις συγκεκριμένες σκηνές (λες και δεν έχουν ξαναδεί λεσβιακό σεξ, στο διαδίκτυο για παράδειγμα) ενώ οι πιο ανοιχτόμυαλοι θα προσέξουν ότι είναι κινηματογραφημένες προσεκτικά και τα πλάνα είναι εξαιρετικά υψηλού επιπέδου.

Το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι η ταινία με έναν περίεργο τρόπο καταφέρνει να μιλήσει για τον κάθε ερωτικό δεσμό σε κάθε επίπεδό του. Από τα πρώτα σκιρτήματα μέχρι την τελική έκβαση που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ρήξη-κάτι δηλαδή που δεν συμβαίνει μονάχα στα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια αλλά και στα ομοφυλόφιλα. Μέσα από την ερωτική ιστορία της Αντέλ και της Έμμας δίνεται στον καθένα η ευκαιρία κάπου εκεί να βρει τον εαυτό του ή κάποιο αληθινό περιστατικό που βίωσε κατά τη διάρκεια μιας σχέσης ή ενός χωρισμού. Α, και να κατανοήσει ότι τους αληθινούς έρωτες τους κουβαλάμε μαζί μας μια ζωή, όπου κι αν πάμε και όσο κι αν νομίζουμε ότι τους αφήσαμε πίσω!

Την ταινία αυτή τη στιγμή (γιατί ενδέχεται από στιγμή σε στιγμή να την κατεβάσουν) είναι δυνατό να την παρακολουθήσετε και στο youtube με αγγλικούς υπότιτλους (και λίγη εξάσκηση στην αγγλική μας δεν βλάπτει) 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget