Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Santa Sangre (1989)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Είναι υπέροχο για ανθρώπους σαν εμένα, που τώρα μαθαίνουν το σινεμά, να ανακαλύπτουν ταινίες όπως το ''Santa Sangre'' του Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι. Ένα διαφορετικό από τα συνηθισμένα φιλμ που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε αβάν γκαρντ θρίλερ αλλά στην πραγματικότητα είναι πολλά παραπάνω.

Το φιλμ περιγράφει τα παιδικά χρόνια ενός νυν ψυχασθενούς ατόμου και προσπαθεί να εξηγήσει τη βίαιη συμπεριφορά του. Μιλάμε για έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα που γαλουχήθηκε μέσα στον κόσμο του τσίρκου και την περίεργη αίρεση την οποία ασπάζονταν η μάνα του (από εκεί και το όνομα της ταινίας). Στα φλας μπακ που μας γυρνάν στην παιδική του ηλικία βλέπουμε ένα πλήθος από χαρακτήρες γεμάτους μυστήριο και μουσικότητα, βγαλμένοι σαν από ταινία του Φελίνι. Η γυναίκα τατουάζ, μια κωφάλαλη σχοινοβάτης που στην ταινία αντιπροσωπεύει το απόλυτο Καλό και ένας νάνος που πάντα του συμπαραστέκεται. Αυτό το παιδί γίνεται μάρτυρας του ακρωτηριασμού των χεριών της μάνας του από τον σκληροτράχηλο πατέρα του που είναι διευθυντής του τσίρκου και που αυτοκτονεί αμέσως μετά την αποτρόπαια πράξη του. Το ειρωνικό στο συγκεκριμένο σημείο είναι ότι η μητέρα πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο που πέθανε το κορίτσι στης οποίας τη μνήμη συστάθηκε η αίρεση του τίτλου. Ναι, το πρώτο μέρος της ταινίας είναι νοσταλγικό και πέραν του φελινικού κόσμου που μας γνωρίζει διαθέτει και στιγμές μαγικού σουρεαλισμού, όπως η κηδεία ενός ελέφαντα (μόνο ένας Μπουνιουέλ θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο!).

Παρακολουθώντας κανείς το ''Santa sangre'' αντιλαμβάνεται ότι τελικά δεν είναι μόνο ο Χίτσκοκ που ασχολήθηκε στο σινεμά του με τη σχέση μεταξύ μητέρας και γιου. Ειδικότερα, στο δεύτερο μέρος και υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών μαζί και με τις θύμησες του παρελθόντος και την ψυχικά διαταραγμένη του προσωπικότητα, ο κεντρικός ήρωας, ο Φένιξ (ο γιος του Γιοντορόφσκι, Άξελ υποδύεται αυτό το ρόλο) διαπράττει μια σειρά από δολοφονίες γυναικών καθοδηγούμενος από τα ''χέρια'' της μητέρας του. Η σχέση που έχει δημιουργήσει μαζί της στο μυαλό του είναι σχεδόν ερωτική (το όνομα της μητέρας είναι Κόντσα που στην ισπανική αργκό σημαίνει ''αιδοίο''). Γίνεται τα χέρια που εκείνη έχασε. Την ταΐζει, τη ντύνει, τη βοηθάει ακόμα και στο νούμερο της στο θέατρο. Εντελώς τριπαρισμένο, λοιπόν, το δεύτερο μισό της ταινίας και με την αίσθηση του ονείρου, του ερωτισμού αλλά και του θανάτου και της απειλής να κυριαρχεί.

Με τη σκηνοθεσία, το μοντάζ και τις εικόνες του, ο Γιοντορόφσκι πηγαίνει τις ταινίες τρόμου (ίσως και το ίδιο το σινεμά) ένα βήμα παραπέρα. Δεν διστάζει να πειραματιστεί με φροϋδικές καταστάσεις, συμβολισμούς και συνειρμούς. Και μέσα σε όλα και η αγάπη του για το σινεμά. Υπάρχουν στιγμές που κλείνει το μάτι στην ''Ψυχώ'' και αποτίει φόρο τιμής στην καλτ ταινία τρόμου ''The invisible man'' που βασίζεται στη νουβέλα που έγραψε το 1897 ήδη ο H.G.Wells. Η μουσική-άλλοτε νοσταλγική και άλλοτε πέρα για πέρα ανατριχιαστική-του Simon Boswell συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο τις αντίστοιχες σεκάνς του φιλμ. Ενός φιλμ που μπορεί να δοθεί ως απάντηση σε οτιδήποτε άλλο πορνογραφικά αιματοβαμμένο έχει γυριστεί. Γιατί για να τρομάξεις δεν θέλει τόνους αίματος, αλλά απλά τέχνη, κορυφώσεις και πολυσήμαντη πλοκή(στο σενάριο έχει συνεργαστεί και ο αδελφός του Ντάριο Αρτζέντο, Κλαούντιο) του ύψους της ταινίας του Γιοντορόφσκι. Όπως είχε γράψει και ο κορυφαίος κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ  για την ταινία : ''Maybe one difference between great horror films and all the others is that the great ones do not celebrate evil, but challenge it.''






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget