Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






''Φιλάργυρος'' του Μολιέρου στο Εθνικό Θέατρο με το Γιάννη Μπέζο

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Ο ''Φιλάργυρος'' του Μολιέρου σε σκηνοθεσία-διασκευή και με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Μπέζο ανεβαίνει φέτος στο Εθνικό Θέατρο και αποδεικνύεται πως είναι μια από τις πιο δυνατές παραστάσεις της σεζόν.

Η ιστορία του κεντρικού ήρωα, του Αρπαγκόν, είναι λίγο πολύ σε όλους γνωστή. Είναι ένας άνθρωπος τυραννικός, ένας μυωπικός και άπληστος για χρήμα άνθρωπος (θα μπορούσε να ήταν κάλλιστα και εξουσιαστής) που συνεχώς δυσαρεστεί τα παιδιά του και μπλέκει σε καταστάσεις στις οποίες βγαίνει στην επιφάνεια πότε η γελοία και πότε η πραγματικά τραγική όψη του ελαττώματός του. Ο Μολιέρος, ας μην ξεχνάμε ότι είναι από εκείνους τους συγγραφείς που αρέσκονται στο να ασχολούνται με τις ανθρώπινες αδυναμίες. Και γίνεται σαφές από το πρώτο μέρος του ''Φιλάργυρου'' ότι και οι υπόλοιποι ήρωες του έργου έχουν ο καθένας τα δικά του ελαττώματα. Το έργο-που απαρτίζεται από πέντε πράξεις- παρουσιάστηκε για πρώτη φορά με χλιαρή υποδοχή από το κοινό στο Παλαί Ρουαγιάλ του Παρισιού το 1668 και ο Μολιέρος εμπνέεται την κεντρική του υπόθεση τόσο από κάποιες κωμωδίες συγχρόνων του συγγραφέων αλλά κυρίως από το θεατρικό έργο του λατίνου ποιητή Πλαύτου με τίτλο ''Aulularia'' (''To τσουκάλι με το χρυσάφι''). Έτσι, ο Γάλλος συγγραφέας μας παρουσιάζει έναν χαρακτήρα ακόμα πιο γκροτέσκο όσον αφορά τη φιλαργυρία του και με το όνομα Αρπαγκόν να έχει σαφώς λατινική ρίζα.

Ο Γιάννης Μπέζος (που δεν είναι η πρώτη φορά που παίζει Μολιέρο) διασκευάζει το ''Φιλάργυρο'' μεταφέροντάς τον στο Παρίσι της δεκαετίας του '60 χωρίς βέβαια οι όποιοι αναχρονισμοί του να προκαλούν εκνευρισμό στο θεατή. Όπως δηλώνει και ο ίδιος στο πρόγραμμα της παράστασης : ''Η παράσταση τοποθετείται στη δεκαετία του '60. Για να είμαι ακριβής, θα ήθελα να θυμίζει κάτι, μα να μην ξέρουμε τι!''. Το υπέροχο με τη σκηνοθεσία του Μπέζου πάνω στο ''Φιλάργυρο'' είναι ότι δίνει στην παράσταση και το δικό του στίγμα, μας θυμίζει δηλαδή συνεχώς το προσωπικό του κωμικό ύφος χωρίς υπερβολές ενώ παράλληλα καταφέρνει να μας πείσει ότι είναι στα αλήθεια ο χαρακτήρας που υποδύεται για όση ώρα βρίσκεται πάνω στη σκηνή. Είναι προφανές ότι βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες περιόδους της καριέρας του, με καταπληκτικό κωμικό taming και μονολόγους που μας καθηλώνει με την μαεστρία που τους κορυφώνει.

Δεν χωρά αμφιβολία ότι πρόκειται για μια από τις πιο καλλιτεχνικά επιτυχημένες παραστάσεις που θα δούμε φέτος. Ο Κωστής Μαραβέγιας υπογράφει τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης και το κάνει με τόση επιτυχία που μόλις βγείτε από το θέατρο σίγουρα θα σας έχουν μείνει δυο-τρεις σκοποί να σιγοτραγουδάτε για το υπόλοιπο της βραδιάς. Ζωντανά επί σκηνής μουσική παίζουν οι Κώστας Κοράκης (πιάνο) και Γιωργής Τσουρής (κλαρινέτο, σαξόφωνο) που συμμετέχουν ενεργά με κάποιες κωμικές πινελιές και στην κυρίως πλοκή. Πέρα από τη σημαντική ερμηνεία του Γιάννη Μπέζου θα ήθελα να ξεχωρίσω και εκείνη της Δάφνης Λαμπρόγιαννη στο ρόλο της προξενήτρας Φροσύνης. Η ηθοποιός μας χαρίζει πολλές στιγμές γέλιου και ένα μουσικό κομμάτι όπου αναδεικνύονται οι τραγουδιστικές της ικανότητες και στο τέλος του (τουλάχιστον στην παράσταση που παρακολούθησα εγώ) όλο το κοινό χειροκροτεί θερμά.

Τις ικανότητες του Γιάννη Μπέζου στο τραγούδι τις γνωρίζουμε αλλά τις επισημαίνουμε και εδώ όσον αφορά τα δύο τραγούδια που συνοδεύουν αντίστοιχους μονολόγους για την αγάπη προς το χρήμα (στην αρχή) και για την απόγνωση όταν νομίζει ότι το χάνει (προς το τέλος της παράστασης). Στην παράσταση εμφανίζονται και πολλοί νέοι και ταλαντούχοι ηθοποιοί που χαρίζουν εξίσου στιγμές γέλιου στους θεατές. Από τον Παναγιώτη Κατσώλη (Κλεάνθης) και την Ντένια Στασινοπούλου (Λίζα) μέχρι τον Κωνσταντίνο Γαβαλά (Βαλέριος) και το Γιάννη Στόλλα (Ανσέλμ). Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Γιώργου Πάτσα και οι φωτισμοί του Χρήστου Τζιόγκα.

Η παράσταση δεν κλείνει όπως η κλασική κωμωδία του Μολιέρου (όπου ο ήρωας τελικά δεν μπορεί να ξεπεράσει την ανάγκη του για χρήμα) αλλά με μια ''αυθαιρεσία'' του μεταφραστή Γιάννη Μπέζου(όπως επισημαίνει και ο ίδιος και πάλι στο πρόγραμμα της παράστασης) όπου θέλοντας να πάρει μια θέση απέναντι στην αξία του χρήματος βάζει τον Αρπαγκόν τελικά να αντιλαμβάνεται το πόσο ''ψεύτικο'' είναι. Προσωπικά παρακολούθησα με ευχαρίστηση τη διασκευή του Γιάννη Μπέζου πάνω στο διαχρονικό έργο του Μολιέρου καθώς το τελικό αποτέλεσμα είναι αρτιότατο ενω παράλληλα το πνεύμα του συγγραφέα μας παραδίδεται ακέραιο.

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ











0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget