Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Hable con ella (Μίλα της-2002)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Έχω κάνει μια μυστική συμφωνία με τον εαυτό μου. Για να μην ρουτινιάσω γρήγορα όσον αφορά τα γραφόμενά μου στην κριτική του κινηματογράφου να γράφω πλέον μόνο για ταινίες που με αγγίζουν βαθύτατα. Μετά την μικρή εξομολόγησή μου μπορείτε να καταλάβετε ότι η ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ ''Hable con ella'' ήταν από εκείνες που με άγγιξαν κατευθείαν στην καρδιά.

Η ιστορία της ταινίας απλή και ανθρώπινη. Για το σενάριό του εδώ ο Αλμοδόβαρ κέρδισε το 2003 το Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου. Ο Ισπανός σκηνοθέτης μας συστήνει τον Μπενίνιο, έναν μοναχικό νοσοκόμο που περιποιείται την Αλίσια, μια χορεύτρια που έχει πέσει σε κώμα. Για χρόνια ήταν ερωτευμένος μαζί της και τώρα του δίνεται η ευκαιρία να της μιλάει και να την αγγίζει κάθε μέρα. Με την ιστορία του ο Αλμοδόβαρ προσπαθεί να διακρίνει τα όρια του πάθους και της διαστροφής διαποτίζοντας τη σε κάποιο σημείο ακόμη και με αστυνομικό μυστήριο. Στην ίδια κλινική γνωρίζεται με τον Μάρκο, έναν δημοσιογράφο που η φίλη του έπειτα από επίθεση ταύρου σε ταυρομαχίες βρίσκεται σε κώμα. Εν αντιθέσει με τον Μπενίνιο, ο Μάρκο αρνείται να πιστέψει σε κάποιο θαύμα ή στη δύναμη που μπορεί να δώσουν τα λόγια του στην κοπέλα έστω και στην κατάσταση που βρίσκεται. Και πράγματι, εκείνον που μέσα από μια αριστοτεχνικά κλιμακούμενη τραγωδία, επιβραβεύει ο Αλμοδόβαρ είναι ο νοσοκόμος με την τόσο ακλόνητη πίστη σε ένα θαύμα. Κινητήριος δύναμη της ιστορίας μας είναι και ο παράγοντας της τύχης. Δεν υπάρχει σπουδαίο έργο τέχνης που να μην αναφέρεται με οιονδήποτε τρόπο στην τυχαιότητα.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ είναι ένας σκηνοθέτης που κατά κανόνα συγκινεί τις γυναίκες. Θα έπρεπε όμως να συγκινεί βαθύτατα και τους άνδρες. Γιατί είναι από τους λίγους που ξέρουν να μας πουν πως να συμπεριφερθούμε και να προστατεύσουμε με τις φτερούγες μας μια γυναίκα. Ευτυχώς που ο σκηνοθέτης είναι ομοφυλόφιλος και η ματιά του είναι πιο λεπτή και διακριτική πάνω στα ζητήματα που αφορούν τις γυναίκες γιατί εμείς οι straight το μόνο που μπορούμε κατά καιρούς να πούμε για τις γυναίκες είναι φαλλοκρατικά ανέκδοτα-εκτός κι αν ανήκουμε στην κατηγορία των ρομαντικών ή των ποιητών. Δεν μπορείτε να φανταστείτε με πόση τρυφερότητα προσεγγίζει τις δυο ηρωίδες που κείτονται σε κώμα. Δεν θα ήταν τα πράγματα λίγο καλύτερα αν προσεγγίζαμε όλοι τις γυναίκες με περισσότερη τρυφερότητα και στοργή;

Κάπου προς τα τελευταία λεπτά της ταινίας, ο νοσοκόμος Μπενίνιο μιλάει και πάλι στην Αλίσια της καρδιάς του, περιγράφοντάς της μια βωβή ταινία που πήγε και είδε στην Ταινιοθήκη. Ο Αλμοδόβαρ μας παρουσιάζει αυτή τη βωβή ταινία η οποία δεν υπάρχει στη διεθνή κινηματογραφία παρά την κατασκεύασε μόνος του, βασισμένος σε μια καλτ ταινία φαντασίας του 1957, το ''The incredible shrinking man''. Ένα σημαντικό επίτευγμα του Αλμοδόβαρ να γυρίσει μόνος αυτή τη βωβή ταινία που αποτελεί μια άσκηση ύφους αφενός και άλλο έναν φόρο τιμής στη γυναίκα και το σώμα της αφετέρου. Άψογη η ασπρόμαυρη φωτογραφία, άψογη η μουσική, άψογα τα πάντα σε αυτό το ταινιάκι και με την αγάπη για το σινεμά να κυριαρχεί. Και ίσως η καλύτερη στιγμή της ταινίας.

Φτάνοντας στους πρωταγωνιστές της ταινίας αξίζει κανείς να ξεκινήσει από τον Χαβιέρ Καμάρα. Μια ερμηνεία λιτή, θλιμμένη και αφοσιωμένη. Μια φιγούρα αιωνίως τραγική αυτή που κατασκευάζει. Από την άλλη έχουμε τον Ντάριο Γκραντινέτι, αρκετά πιο ψυχρό και στιβαρό αλλά και πάλι κατά βάθος εντελώς ανθρώπινο. Αυτοί οι δύο άντρες είναι σαν κάπου να συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο και για αυτό δημιουργείται μεταξύ τους φιλία, ακόμα και όταν ο πρώτος θα καταλήξει στη φυλακή (δεν θα σας πω γιατί, δεν θα είχε νόημα μετά να παρακολουθήσετε την εξέλιξη του δράματος). Σε έναν μικρό ρόλο θα δούμε τη Τζέραλντιν Τσάπλιν, κόρη του πασίγνωστου Τσάρλι Τσάπλιν αλλά και την Πίνα Μπάους να υποδύεται τον εαυτό της και να εντυπωσιάζει με τη χορογραφία της για άλλη μια φορά. Κάτι που με εντυπωσιάζει σχεδόν σε κάθε ταινία του Αλμοδόβαρ είναι η μουσική και η σκηνογραφία. Δώστε τους προσοχή και εδώ.

Αυτό το κείμενο γράφτηκε έχοντας ακούσει στη λούπα τουλάχιστον καμιά δεκαριά φορές το κομμάτι ''Raquel'' από to soundtrack της ταινίας και έχοντας ταξιδέψει ισάριθμες φορές στην Ισπανία με το νου. Προτροπή μου, αφήστε αυτή την ταινία να σας παρασύρει με την ποιητικότητα και την τρυφεράδα της και δεν θα χάσετε.



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget