Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Frances Ha (2013)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Η περίπτωση του σκηνοθέτη Νόα Μπάουμπαχ παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Έχοντας στο ενεργητικό του συνεργασίες σε σενάρια ταινιών του Γουές Άντερσον αλλά και πολλές προσωπικές ταινίες του, αποτελεί έναν από τους καλύτερους εκπροσώπους του σύγχρονου ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου. Προσωπικά τον λάτρεψα σαν σεναριογράφο στο πανέξυπνο animation του Άντερσον ''Fantastic Mr.Fox''. Έπειτα, μου προξένησε θετική εντύπωση η ταινία του ''Greenberg'' με πρωταγωνιστή έναν διαφορετικό από ο,τι τον είχαμε συνηθίσει ως τότε Μπεν Στίλερ. Ο Μπάουμπαχ ξέρει πώς να ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό, οι διάλογοι του είναι πανέξυπνοι ενώ δεν μπορεί να κρύψει τις επιρροές του από τη γαλλική Νουβέλ Βαγκ (αρκεί κανείς να προσέξει κάποια κοντινά πλάνα και τις μουσικές επιλογές του Έλληνα George Drakoulias).

Στην καινούρια του ταινία, τη γλυκύτατη ''Frances Ha'', μας αφηγείται την ιστορία μιας 27άχρονης κοπέλας που χωρίς σταθερή δουλειά συγκατοικεί μαζί με την καλύτερή της φίλη. Η σχέση τους, όπως την χαρακτηρίζουν και οι ίδιες είναι σαν ''λεσβίες χωρίς να κάνουν σεξ''. Όταν εκείνη θα την εγκαταλείψει για να πάει να συγκατοικήσει σε ένα καλύτερο διαμέρισμα θα προσπαθήσει να επιβιώσει και να πραγματοποιήσει το όνειρο της για μια καριέρα χορεύτριας. Είναι συγκλονιστικό με πόσο λεπτές αποχρώσεις σκιαγραφεί τη σύγχρονη πραγματικότητα των νέων ο Μπάουμπαχ μέσα από το σενάριο που έγραψε από κοινού με την πρωταγωνίστρια, την ταλαντούχα και εξαιρετική στον πρωταγωνιστικό ρόλο Γκρέτα Γκέργουιγκ. Όχι μόνο θίγουν θέματα παγκόσμια, όπως η ανεργία που μαστίζει τους νέους και η αντιμετώπισή τους από την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων(άλλοι προσαρμόζονται πιο γρήγορα σε αυτή και άλλοι πιο αργά) αλλά μας συστήνουν και πολλούς διαφορετικούς μεταξύ τους χαρακτήρες. Και με τέτοιους διαλόγους που αναπτύσσονται μεταξύ τους είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα μιλάμε για μια ταινία που θυμίζει κάτι από τη χρυσή εποχή του Γούντι Άλεν. Ακόμα και ο ρυθμός του μοντάζ στην αρχή της ταινίας δεν γίνεται να μη φέρνει στο νου κάτι από ''Μανχάταν''. Το ίδιο και η έξοχη ασπρόμαυρη φωτογραφία του Σαμ Λέβι.

Η αξία της πραγματικής φιλίας γίνεται αντιληπτή μέσα από τα αισθήματα που τρέφει ακόμη η ηρωίδα για την πρώην συγκάτοικο της, τη Σόφι (Μίκι Σάμερ). Ώρες-ώρες αισθάνεσαι ότι η Φράνσις είναι ανώριμη, ειδικότερα όταν προσπαθεί να συμπεριφερθεί σε άλλες παρέες όπως θα συμπεριφέρονταν μπροστά στην αδερφική της φίλη. Μπορεί να φαντάζει ανώριμο αλλά από την άλλη είναι πηγαίο και γνήσιο, εν αντιθέσει με άλλες δήθεν ώριμες συμπεριφορές ανθρώπων που συναναστρέφεται. Παρόλα αυτά μου φαίνεται πως η ταινία δεν είναι απόλυτη. Δεν υπάρχουν ξεκάθαρα όρια μεταξύ ώριμων και φαιδρών χαρακτήρων, κωμικών και δραματικών στιγμών. Όλα σε αυτή τη ζωή, σου λέει, παίζουν. Και αυτή είναι ίσως μια απόδειξη ότι το φιλμ του Μπάουμπαχ αγαπά πραγματικά τη ζωή και ο,τι σχετίζεται με αυτή.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget