Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Blue Jasmine (Θλιμμένη Τζάσμιν-2013)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Μου φαίνεται ότι ο Γούντι Άλεν είναι σαν το παλιό, καλό κρασί. Όσο αυτός γερνάει, τόσο το σινεμά του γίνεται όλο και πιο ώριμο. Κάθε ταινία του είναι ένα μικρό αριστούργημα. Μετά την περιοδεία του σε ευρωπαϊκές πόλεις όπως το Λονδίνο, το σοφιστικέ Παρίσι και τη Ρώμη, ο Γούντι Άλεν επιστρέφει και πάλι σε αμερικανικό έδαφος για να μας αφηγηθεί μια δραματική ιστορία-με τζαζ μουσικές των Λούις Άρμστρονγκ, Τζίμι Νουν και Κινγκ Όλιβερ στο soundtrack- από την οποία δεν απουσιάζουν και κάποιες χιουμοριστικές πινελιές.

Η οικονομική κρίση δεν θα μπορούσε να μην αγγίξει έναν καλλιτέχνη σαν τον Γούντι Άλεν. Χωρίς πουθενά να λαϊκίζει ή να αναφέρει υπέρ το δέον οικονομικούς όρους και μόνο ο πυρήνας της ιστορίας του μας μιλάει για την εποχή της ήσσονος προσπάθειας που κάποτε επιζητούσαμε και του εύκολου πλουτισμού και τις συνέπειές τους. Η Τζάσμιν είναι μια καλομαθημένη κυρία που αναγκάζεται μετά από την κατάσχεση της περιουσίας αυτής και του άντρα της (που είχε δημιουργηθεί από απάτες και φοροδιαφυγή χωρίς εκείνη να το έχει αντιληφθεί εγκαίρως) να καταφύγει από τη Νέα Υόρκη στο Σαν Φρανσίσκο μετά από νευρικό κλονισμό που έπαθε και να αναζητήσει στέγη στην αδελφή της που δουλεύει σαν υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ. Ο άντρας της Τζάσμιν αυτοκτόνησε στη φυλακή ενώ ο γιος τους, ντροπιασμένος μετά την αποκάλυψη των απατών του πατέρα του αρνείται να μιλήσει στη μάνα του και τραβάει το δικό του δρόμο. Μέσα από αυτή την υπόθεση ο Γούντι Άλεν μας παρουσιάζει δυο εντελώς διαφορετικούς κόσμους: εκείνον της πλούσιας Τζάσμιν και εκείνον της μικρομεσαίας αδερφής της. Με έξυπνους όσο και ρεαλιστικούς  διαλόγους υπογραμμίζει το πόσο δύσκολο είναι για τη Τζάσμιν να προσαρμοστεί στη νέα της ζωή, χωρίς πλούτη. Τελευταία κυκλοφορεί η φήμη ότι ο Άλεν εμπνεύστηκε το σενάριο από την αληθινή ιστορία των Μπέρναρντ και Ρουθ Μάντοφ, μια φήμη βέβαια που παραμένει ανεπιβεβαίωτη από τον ίδιο τη σκηνοθέτη.

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές, παρακολουθώντας κανείς την εξέλιξη της πλοκής και κυρίως τη συνταρακτική ερμηνεία της Κέιτ Μπλάνσετ ότι ο λιλιπούτειος σκηνοθέτης αποτίει με έναν πολύ πρωτότυπο τρόπο μέσα από την ταινία του φόρο τιμής στο αριστουργηματικό ''Λεωφορείον ο πόθος'' του Τένεσι Ουίλιαμς. Η κωμικοτραγική, ψυχολογικά εύθραυστη φιγούρα που με τόση μαστοριά πλάθει η Μπλάνσετ-η οποία αναμένεται να φτάσει μέχρι και στην κούρσα των φετινών Όσκαρ-δεν γίνεται να μην σας θυμίσει κάτι από την ηρωίδα του Ουίλιαμς Μπλανς Ντιμπουά. Στο ρόλο της αδελφής της Τζάσμιν, εκείνον της Τζίντζερ, θα συναντήσουμε την πολύ καλή Σάλι Χώκινς που διαθέτει κάποιες πραγματικά δυνατές στιγμές. Επίσης, δεν θα μπορούσε κανείς να παραβλέψει τους δυο κεντρικούς αντρικούς ρόλους της ταινίας. Από τη μια τον πάντα φινετσάτο αλλά και ταιριαστό σε ρόλους χαρτογιακά Άλεκ Μπάλντουιν ως τον πλέον νεκρό σύζυγο της Τζάσμιν τον οποίο βλέπουμε μέσα από κάποια από τα πιο διακριτικά φλας μπακ που έχουμε δει τελευταία και τον Μπόμπι Καναβάλε να υποδύεται τον λαϊκό αλλά έντιμο χαρακτήρα του τωρινού μνηστήρα της Τζίντζερ που όμως διαφοροποιείται από τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι του ''Λεωφορείον ο πόθος'' (αν και οι ρίζες του χαρακτήρα προέρχονται από τον συγκεκριμένο ήρωα του θεατρικού έργου του Ουίλιαμς). Υπέροχος στο ρόλο του και ο Πίτερ Σάρσγκαρντ. Και πραγματικός χαμαιλέοντας.

Το πιο αξιοσέβαστο στοιχείο στο γουντιαλενικό σύμπαν είναι οι δεύτεροι χαρακτήρες. Ενώ στις περισσότερες ταινίες είναι οι πιο παραγκωνισμένοι εδώ αναδεικνύονται μέσα από την άμεση και ευφυέστατη γραφή του δημιουργού. Σε πολλές περιπτώσεις οι χαρακτήρες αυτοί προσφέρουν γέλιο(όπως ο υπέροχος χαρακτήρας που υποδύεται εδώ ο Μαξ Κάσελα), σε άλλες πάλι σε προβληματίζουν επί της ουσίας σχετικά με τη χαμηλή  ποιότητα, το φαρισαϊσμό, τα αδιέξοδα και τη διαστροφή των ανθρώπων στη σύγχρονη εποχή.

Με ένα θέμα που θα μπορούσε να συγκριθεί με στιγμές από την εργογραφία του Τενεσί Ουίλιαμς (την οποία φαίνεται να έχει αφομοιώσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο ο Γούντι Άλεν) και του Όσκαρ Ουάιλντ ο διοπτροφόρος σκηνοθέτης μας αποδεικνύει ότι πλέον ξέρει να στήνει πολύ καλά μια δραματική ταινία όσο και μια κωμωδία, δημιουργώντας παράλληλα ένα κλίμα σαν ταινία των δεκαετιών του'30-'40. Παράλληλα μας προβληματίζει με τα εύστοχα κοινωνικά σχόλιά του και μας αφήνει ενεούς με το θλιμμένο φινάλε του. Το οποίο οφείλαμε να περιμένουμε και μόνο από το άκουσμα του τίτλου της ταινίας.









0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget