Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






The lone ranger (Ο μοναχικός καβαλάρης)

(Από τον Πάνο Λιάκο) 

Ο Τζόνι Ντεπ, ο σκηνοθέτης Γκορ Βερμπίνσκι και ο παραγωγός Τζέρι Μπρουκχάιμερ ενώνουν για άλλη μια φορά τις δυνάμεις τους μετά την επιτυχία των ''Πειρατών της Καραϊβικής'' και μεταφέρουν με διασκεδαστικό τρόπο στη μεγάλη οθόνη τις περιπέτειες του μασκοφόρου μοναχικού καβαλάρη που έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως ραδιοφωνική εκπομπή το 1933, έκανε ένα εντυπωσιακό πέρασμα από τη μικρή οθόνη μεταξύ 1949 και 1957, πέρασε και από το animation τη διετία 1966-1968 ενώ υπήρξαν και κάποιες ταινίες δεύτερης διαλογής με πρωταγωνιστή το συγκεκριμένο ήρωα, ακόμα και μια τηλεοπτική ταινία, παραγωγής 2003, του αμερικανικού δικτύου WB.

H ταινία ξεκινάει από το Σαν Φρανσίσκο του 1933 όπου ένας υπερήλικος ινδιάνος αφηγείται σε ένα αγόρι την ιστορία της ζωής του. Θα του μιλήσει κυρίως για τις περιπέτειες που έζησε με το Μοναχικό Καβαλάρη, υπερασπιστή της δικαιοσύνης στο Τέξας του 1860. Αν και όλοι θα περίμεναν λογικά τον πρωταγωνιστικό ρόλο να κατέχει ο ''Lone Ranger'', εντούτοις η ταινία του Βερμπίνσκι αποφασίζει να δει το μύθο του μέσα από τα μάτια του πιστού αν και ιδιόρρυθμου Ινδιάνου συντρόφου του, Τόντο. Τον ρόλο αυτού του Ινδιάνου υποδύεται με μεράκι ο Τζόνι Ντεπ. Και ο ίδιος έχει μια κάποια Ινδιάνικη καταγωγή. Φαίνεται πραγματικά να το διασκεδάζει με την ψυχή του. Ούτως ή άλλως ήταν από εκείνους τους ρόλους που πάντα ήθελε να ενσαρκώσει στη μεγάλη οθόνη. Αρκετοί μίλησαν ότι ο δημοφιλής ηθοποιός προσεγγίζει το ρόλο του Τόντο με την ίδια λογική που είχε ερμηνεύσει τον κάπτεν Τζακ Σπάροου στους ''Πειρατές της Καραϊβικής''. Κατά τη γνώμη μου, λάθος τεράστιο η παραπάνω άποψη. Ο χαρακτήρας που έπαιξε ο Τζόνι Ντεπ στη ναυτική περιπέτεια ήταν πολυλογάς και πληθωρικός εν αντιθέσει με την πιο συγκρατημένη κινησιολογία και την λιγοστή ομιλία που συναντάμε στο ρόλο του Τόντο. Πράγματι, παρακολουθώντας κανείς τον ''Μοναχικό καβαλάρη'' αντιλαμβάνεται το πόσο μοναδικά μπορεί να χτίσει έναν ρόλο, μια ερμηνεία, ο Ντεπ. Ακόμα και με κίνηση του χεριού του μπορεί να σε κάνει να πέσεις χάμω από τα γέλια και αντίστοιχα σε μια άλλη σκηνή με μια έκφραση του προσώπου του να σε κάνει να συγκινηθείς.

 Στο ρόλο του Τζον Ριντ, δηλαδή του Μοναχικού Καβαλάρη, βλέπουμε τον Άρμι Χάμερ, έναν συμπαθητικό νέο πρωταγωνιστή που δυστυχώς δεν μπορεί να κλέψει την παράσταση έχοντας ως συμπρωταγωνιστή το Ντεπ. Έναν μικρό ρόλο κρατάει η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ (πάλι αυτή εδώ;) ενώ οι ερμηνείες των κακών χαρακτήρων της ιστορίας που τους υποδύονται οι Γουίλιαμ Φιτσνερ και Τομ Γουίλκινσον μας αποδεικνύουν για άλλη μια φορά το γιατί το να παίξεις τον κακό σε μια ταινία και ειδικά σε ένα γουέστερν θέλει προσήλωση και άψογη χρήση των ερμηνευτικών μέσων.

''Κάποτε στη Δύση'', το θρυλικό σπαγγέτι-γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε
Το ''The lone ranger'' είναι μια περιπέτεια που έχει γυριστεί πάνω στις λογικές του γουέστερν. Στην ουσία είναι ένα γουέστερν από το οποίο αν έλειπαν κάποιες κόμικς υπερβολές όσον αφορά την αντοχή των ηρώων θα ήταν πολύ καλύτερο. Όπως και να'χει ο σκηνοθέτης της ταινίας φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τους κώδικες και τους μηχανισμούς που συγκροτούν ένα γουέστερν. Μια από τις πρώτες του ταινίες, το ''The Mexican'', είναι εμποτισμένο με αυτή την αισθητική ενώ το 2011 συνεργάζεται για άλλη μια φορά με το Τζόνι Ντεπ παραδίδοντάς μας το ''Rango'', ένα διασκεδαστικότατο western animation. Ε, αυτή η αγάπη του σκηνοθέτη για γουέστερν φαίνεται σαφώς και εδώ αφού τολμάει όχι μόνο να ακολουθήσει την πεπατημένη για να κοινωνήσει το είδος του γουέστερν με το πιο νεανικό κοινό στο οποίο απευθύνεται η ταινία αλλά διαθέτει και αρκετές αναφορές σε γνωστές ταινίες του είδους όπως τo σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε ''Κάποτε στη Δύση''.

O Τζόνι Ντεπ στο ποιητικό, ασπρόμαυρο γουέστερν του Τζιμ Τζάρμους, ''Ο νεκρός''
 Ο Τζόνι Ντεπ, πάντως, δεν είναι η πρώτη φορά που πρωταγωνιστεί σε live action western. Αξίζει να θυμηθούμε μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές του (για μένα ίσως η καλύτερη), πίσω στο 1995, την ταινία ''Ο νεκρός'' του Τζιμ Τζάρμους, ένα ασπρόμαυρα φωτογραφημένο όσο και ποιητικό αριστούργημα. Επίσης, δεν είναι πρώτη φορά για το Ντεπ που δίνει σάρκα και οστά σε Ινδιάνο χαρακτήρα. Αρκεί να γυρίσουμε στο 1997 και την πρώτη σκηνοθετική (αν και εμπορικά αποτυχημένη) απόπειρα του Ντεπ στην ταινία ''Ο γενναίος'' .

Στο σύνολό της, η ταινία είναι διασκεδαστική και χορταστική ενώ ο θεατής παρά την μεγάλη της διάρκεια δεν κοιτάει το ρολόι του σχεδόν καθόλου. Στην Αμερική, πάντως, οι κριτικές για την ταινία ήταν αποκαρδιωτικές. Η Ντίσνεϊ προσφέρει ένα θέαμα που γίνεται λίγο πιο ενήλικο (τολμάει ακόμα πιο πολύ με βίαιες σκηνές) σε μια ταινία που την παράσταση κλέβει το δίχως άλλο ο ταλαντούχος πενηντάρης Τζόνι Ντεπ.



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget