Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Oldboy (2003)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Πριν από λίγες μέρες αξιώθηκα και εγώ να δω για πρώτη φορά την ταινία του Παρκ Τσαν-Γουκ ''Oldboy''. Στην ουσία αποτελεί το δεύτερο (και κατά πολλούς καλύτερο) μέρος της ''Τριλογίας της εκδίκησης'' του σκηνοθέτη που ξεκίνησε το 2002 με την ταινία ''Sympathy for Mr.Vengeance'' και τελείωσε το 2005 με την ταινία ''Η εκδίκηση μιας κυρίας''. Επιστρέφοντας τώρα στο ''Oldboy''(κέρδισε το 2004 το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ των Κανών) θα έλεγα ότι η ταινία αυτή υπήρξε για μένα μια πρωτοφανής, σχεδόν σοκαριστική εμπειρία. Σε κάποιο σημείο του φιλμ ο κεντρικός ήρωας αποφασίζει να κόψει τη γλώσσα του. Δεν θα επεκταθώ στο πώς και το γιατί για να μην κάνω spoiler για όσους ακόμα δεν έχουν δει την ταινία. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι με τους τίτλους τέλους της ταινίας ήμουν τόσο σοκαρισμένος που σχεδόν δεν μπορούσα να μιλήσω. Σαν να μου είχαν κόψει και εμένα τη γλώσσα.

Το στόρι της ταινίας-που βασίζεται εν μέρει στο ομώνυμο δημοφιλές manga comic των Νομπουάκι Μινεγκίσι και Γκάρον Τσουσίγια (τι ονόματα και αυτοί οι Ιάπωνες!)-μας παρουσιάζει έναν συνηθισμένο άνθρωπο που απάγεται από αγνώστους και μένει φυλακισμένος επί 15 χρόνια για άγνωστους λόγους. Όταν τελικά καταφέρνει να δραπατεύσει αρχίζει να αναζητά σε έξαλλη κατάσταση τους υπαίτιους χωρίς να γνωρίζει ότι ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από όλα αυτά ελέγχει στην πραγματικότητα την κάθε του κίνηση.

Η ταινία δεν διστάζει να προσεγγίσει με σκληρό ρεαλισμό έννοιες όπως η αμαρτία, η εκδίκηση, η μετάνοια και παράλληλα να βουτήξει μέσα στο αίμα τους ήρωες της. Ακόμη, όπως όλα τα σπουδαία δημιουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, έτσι κι αυτή η ταινία βασίζεται πάρα πολύ στον ρόλο που διαδραματίζουν οι εμπειρίες, τα βιώματα, τα λάθη και τα πάθη στη ζωή των ανθρώπων. Παρότι αρκετοί πιστεύουν ότι ο Τσαν-Γουκ χρησιμοποιεί μια σκηνοθεσία στυλιζαρισμένη εγώ θα διαφωνήσω και θα τονίσω για άλλη μια φορά ότι δεν κάνει κατάχρηση των μέσων του, είναι στυλάτος όσο χρειάζεται αλλά παράλληλα κάνει και ένα πραγματικά έξυπνο μοντάζ (ειδικά στα σημεία όπου η οθόνη χωρίζεται στα δύο ή στα σημεία των αριστοτεχνικών φλας μπακ) ενώ οι μουσικές του επιλογές τονίζουν ακόμη περισσότερο την τραγικότητα απάντων των ηρώων και αιτιολογούν τις συμπεριφορές τους και τα ξεσπάσματα βίας τους.

Όσα και να γράψει κανείς γύρω από αυτή την ταινία δεν θα μπορέσει ποτέ να αποδώσει ακριβώς την τραγικότητα του θέματός της και της κατάληξης των ηρώων της. Για μένα, η ταινία αποτελεί ακόμη μια απόδειξη ότι οι Ασιάτες σκηνοθέτες τόσο του θεάτρου αλλά και του κινηματογράφου γνωρίζουν σε βάθος την αρχαία ελληνική τραγωδία. Τους κανόνες της, τη θεματολογία της, τις συμπεριφορές των ηρώων και πάνω απ'όλα τη βιαιότητα που κρύβει η μετάβαση από την πλήρη άγνοια στην γνώση και από εκεί στην κάθαρση. Και όλα αυτά είναι στάδια που οι χαρακτήρες του Παρκ Τσαν-Γουκ τα περνάνε. Και οι ηθοποιοί τα αποδίδουν με μεγαλειώδεις ερμηνείες. Ειδικά οι δύο πρωταγωνιστές, Μιν Σικ Τσόι (ο ήρωας που πλάθει θα σας θυμίσει μια σύγχρονη εκδοχή του Οιδίποδα) και Τζι Ταε Γου,(τι ονόματα κι αυτά!) είναι συγκλονιστικοί! Ενώ το πρώτο μισό της ταινίας δεν καθηλώνει και ιδιαίτερα το θεατή, στο δεύτερο μέρος οι ανατροπές και τα δραματικά απρόοπτα είναι τόσα πολλά που σχεδόν βάζεις το χέρι μπροστά από το στόμα σου και παρακολουθείς την ταινία με αυτή την έκφραση της αγωνίας αλλά και του δέους. Μια εμπειρία που σίγουρα θέλετε να τη ζήσετε!









3 σχόλια:

  1. Μια παρατήρηση. Οι Ασιάτες δε γνωρίζουν απαραίτητα σε βάθος το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Οι λαοί αυτοί και ειδικά οι Ιάπωνες είχαν αναπτύξει πολύ τραγικά έργα. Θέλω να πω δηλαδή ότι η τραγικότητα στα έργα τους προέρχεται κυρίως από τη δικιά τους θεατρική παράδοση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ, πρόκειται για αριστούργημα! Μόνο μια παρατήρηση, ότι τα ονόματα, τόσο τα ιαπωνικά, όσο και τα κορεάτικα, που είναι πάντα τρισύλλαβα (για την ακρίβεια είναι Τσαν-Γουκ Παρκ, Μιν-Σικ Τσόι και Τζι-Τάε Γιου, το μικρό όνομα δισύλλαβο και το επώνυμο μονοσύλλαβο) είναι μια χαρά, ειδικά αν τα συνηθίσεις, μπορεί να σου ακούγονται και πολύ όμορφα. Και επειδή τόσο ο κορεάτικος όσο και ο ιαπωνικός κινηματογράφος έχουν τεράστια έργα τέχνης να επιδείξουν, αξίζει να τους διερευνήσεις περισσότερο και να συνηθίσεις τα ονόματά τους. Κι εγώ πρόπερσι ξεκίνησα. :)
    Επίσης, η μουσική, πέρα από το κομμάτι του vivaldi, δεν είναι διαφορετικές επιλογές του Τσαν-Γουκ Παρκ, αλλά ολόκληρο το score της ταινίας συνέθεσε ο καταπληκτικός συνθέτης Γιονγκ-γουκ Τζο, που έχει γράψει μουσική και για άλλες ταινίες του Παρκ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευχαριστώ για τις όμορφες παρατηρήσεις!! Ελπίζω κάποια στιγμή να μελετήσω κι εγώ τον Ασιατικό κινηματογράφο περισσότερο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget