Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Los amantes pesajeros (Δεν κρατιέμαι-2013)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο ''βασιλιάς του κιτς όπως έχει χαρακτηριστεί,  επιστρέφει στο είδος της κωμωδίας έπειτα από 20 ολόκληρα χρόνια. Για όσους δεν θυμούνται, πράγματι, η τελευταία κωμωδία του ήταν η μέτρια ταινία ''Kika'' του 1993. Από εκεί και έπειτα ακολούθησε μια λαμπρή πορεία με δραματικές ταινίες με κορυφαίες ερμηνείες πρωταγωνιστών όπως η Πενέλοπε Κρουζ (που κάνει κι από εδώ ένα σύντομο πέρασμα στην αρχή της ταινίας παρέα με τον Αντόνιο Μπαντέρας), μια πορεία που τον καθιέρωσε στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα ως έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες.

Η πλοκή της καινούριας του κωμωδίας εξελίσσεται ως επί το πλείστον μέσα σε ένα αεροπλάνο που αντιμετωπίζει ένα τεχνικό πρόβλημα. Μέσα σε αυτό το αεροπλάνο συναντάμε μια σειρά από ετερόκλητους χαρακτήρες που άλλοτε συγκρούονται μεταξύ τους και άλλοτε επιβεβαιώνουν ότι η σύγχρονη εποχή είναι μακράν πιο σουρεαλιστική από ο,τι υποψιαζόμασταν. Εκείνοι που κλέβουν την παράσταση είναι οι τρεις γκέι φροντιστές του αεροπλάνου που προσπαθούν με τα χορευτικά (η καλύτερη σκηνή της ταινίας είναι μακράν το χορευτικό με τους φροντιστές να χορεύουν το ''I'm so excited'' των Pointer Sisters), τα κοκτέιλ και την παρουσία τους να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα που επικρατεί στην business class του αεροπλάνου. Σε αυτή την business class θα συναντήσουμε μεταξύ άλλων μια μεσήλικη, παρθένα μέντιουμ, έναν χαρτογιακά, μια συνοδό πλουσίων, ένα νιόπαντρο ζευγάρι, έναν ηθοποιό, ακόμα και έναν επαγγελματία δολοφόνο. Η ζωηρή κάμερα του Πέδρο Αλμοδόβαρ θα εισχωρήσει ακόμα και στην καμπίνα των δύο πιλότων του αεροπλάνου που θα αποδειχθεί ότι είναι αμφιφυλόφιλοι. Το φιλμ είναι μικρό σε διάρκεια-καθώς δεν ξεπερνά τα 90 λεπτά-και ταυτόχρονα μας δίνει να καταλάβουμε την αγάπη του δημιουργού της για το τεχνικολόρ και τις σεξοκωμωδίες του '70 και του '80. Με λίγα λόγια, ο Αλμοδόβαρ, αισθάνεται την ανάγκη να επιστρέψει στο σουρεαλιστικό χιούμορ των πρώτων ταινιών του, όπως τις περίφημες ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης''.

Όσο ξέφρενη κι αν είναι η πορεία του αεροπλάνου και των επιβατών του, δεν νομίζω ότι είναι μια ταινία για την οποία θα μνημονεύουμε τον Ισπανό σκηνοθέτη. Υπάρχουν σημεία όπου η ματιά του είναι ανθρώπινη ή μελαγχολική (στην περίπτωση της ιστορίας του επιβαίνοντα στο αεροπλάνο ηθοποιού) αλλά και κάποια άλλα όπου αισθάνεσαι ότι η σάτιρα και το χιούμορ χάνουν το στόχο τους και αναλώνονται συνεχώς σε ίδιου ύφους σεξιστικά αστεία που ενδέχεται και να ενοχλήσουν κάποιους θεατές, ανεξαρτήτου σεξουαλικής προτιμήσεως. Η αλήθεια είναι ότι όταν θέλεις να μιλήσεις με χιούμορ για τη σεξουαλικότητα είναι δύσκολο να αποφύγεις τα σεξιστικά αστεία και τους ήρωες-καρικατούρες (άλλωστε μιλάμε για μια σεξοκωμωδία). Μπορεί κανείς, πιστεύω, να είναι και λιγότερο τολμηρός για να καταδείξει σκηνοθετικά ότι όταν οι άνθρωποι βρεθούν μπροστά σε οριακές καταστάσεις, όπως η επικείμενη αναγκαστική προσγείωση του αεροπλάνου, βγάζουν προς τα έξω τις νευρώσεις και τα κόμπλεξ τους, την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά τους και ίσως εξομολογούνται-όπως και γίνεται στην ταινία- τις μικρότερες ή μεγαλύτερες αμαρτίες τους, γίνονται πιο ειλικρινείς ή σε άλλες περιπτώσεις αποκτηνώνονται. Το ίδιο μπορεί κάλλιστα να συμβεί και σε μια χώρα ή σε ολόκληρη την υφήλιο, αν θέλει κανείς να δει την ταινία σαν μια πολιτική αλληγορία.

Χωρίς να αποτελεί κορυφαία στιγμή στην καριέρα του Πέδρο Αλμοδόβαρ, το φιλμ αυτό σε κάνει να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου και σχεδόν να μην ''κρατιέσαι'' και να θες να ακολουθήσεις τους ξέφρενους ρυθμούς του.






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget