Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Alice in Wonderland (H Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων-2010)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Ήταν ένα προσωπικό στοίχημα αυτή τη φορά. Από καιρό προσπαθούσα και προσπαθούσα να δω αυτή την ταινία. Όταν είχε πρωτοβγεί στις αίθουσες, το 2010, δεν είχα προλάβει να τη δω στο σινεμά και έτσι την είχα κατεβάσει από το ίντερνετ σε μια εξαιρετικά χαμηλή ποιότητα ήχου και εικόνας. Δύο φορές προσπάθησα να κάτσω απέναντι από τον υπολογιστή και να παρακολουθήσω το φιλμ αλλά μου ήταν αδύνατο. Μακάρι να έφταιγε η άθλια ποιότητα του κατεβασμένου torrent αλλά δυστυχώς ήταν και το περιεχόμενο της ταινίας που μου προκαλούσε θλίψη για τους συντελεστές από τη μία αλλά και πλήξη από την άλλη με την έλλειψη ουσιαστικής καλλιτεχνικής έμπνευσης. Πρόσφατα την παρακολούθησα σε υψηλής ποιότητας Ντίσνεϊ DVD αλλά η άποψή μου για την ταινία παραμένει η ίδια.

H Αλίκη εδώ δεν μας παρουσιάζεται σαν ένα μικρό κορίτσι αλλά σαν μια νεαρή (19 Μαΐων συγκεκριμένα) κοπέλα που προσπαθώντας να ξεφύγει από μια ανεπιθύμητη πρόταση γάμου ακολουθεί τον Άσπρο Λαγό και επιστρέφει στη Χώρα των Θαυμάτων. Η κοπέλα έχει ξαναβρεθεί χωρίς να το θυμάται στη συγκεκριμένη χώρα αλλά τώρα πλέον θα βρει όλους τους φίλους της, τους Τσιριμπίμ και Τσιριμπόμ, τη Γάτα του Τσέσαϊρ, τον Αβεσαλώμ, το Μαρτιάτικο Λαγό και φυσικά τον Τρελο-Καπελά. Μην μπορώντας να αντιληφθεί αν όλα αυτά που βιώνει είναι ένα όνειρο ή η πραγματικότητα θα πρέπει να εξοντώσει την κόκκινη βασίλισσα και τον φοβερό δράκο της που σπέρνουν τον πανικό στο λαό της χώρας των θαυμάτων.

''Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων'', σκηνοθετημένη αυτή τη φορά από τον πάλαι ποτέ σπουδαίο Τιμ Μπάρτον, βασίζεται όπως είναι λογικό στο ομώνυμο βιβλίο του Λούις Κάρολ που εκδόθηκε το 1865 αλλά και στη συνέχεια του, ένα βιβλίο με τίτλο ''Through the looking glass''. Η ιστορία λιγότερο ή περισσότερο είναι γνωστή σε όλους μας.  Ο Τιμ Μπάρτον μαζί με τον μεγάλο σταρ της ταινίας, Τζόνι Ντεπ, προσπάθησαν να μην ακολουθήσουν μια πιστή αντιγραφή του υλικού που είχαν στα χέρια τους αλλά να πειραματιστούν με τα αρκούντως εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια δίνοντας στην ταινία μια δική τους νότα. Ο Μπάρτον ήθελε να τονίσει την ύπαρξη του Καλού και του Κακού σε όλα ανεξαιρέτως τα όντα, τη διαφορά ονείρου-πραγματικότητας, την ανάγκη να πλάθουμε στο νου μας ιστορίες να ονειρευόμαστε αλλά και να πιστεύουμε στις δυνάμεις μας. Δυστυχώς για εμάς οι δύο καλλιτέχνες αποτυγχάνουν να επαναλάβουν την επιτυχία που γνώρισαν άλλες παλιότερες συνεργασίες τους όπως ο ''Ψαλιδοχέρης'' ή ο ''Sweeney Todd''. Βέβαια είναι και το ύφος της ταινίας που είναι διαφορετικό εδώ. Πέρα από το γεγονός ότι το κλασικό έργο του Λούις Κάρολ απευθύνεται κυρίως σε κοινό μικρότερης ηλικίας, η Ντίσνεϊ δεν φαίνεται να αφήνει στον Τιμ Μπάρτον τα περιθώρια να πειραματιστεί με κάτι περισσότερο σκοτεινό και εμπνευσμένο. Τα οπτικοακουστικά εφέ μπορεί να είναι εντυπωσιακά και η διεύθυνση παραγωγής φροντισμένη αλλά όλο αισθάνεσαι ότι κάτι λείπει από το τελικό αποτέλεσμα. Σε κάποιες στιγμές αισθάνεσαι σαν να παρακολουθείς κάποια ταινία της σειράς ''Τα χρονικά της Νάρνια'' (και πάλι σε παραγωγή της Ντίσνεϊ) όπου προσπαθούσε να συνδυάσει το ανήλικο μαζί με ένα πιο ενήλικο θέαμα, ανεπιτυχώς και πάλι. Ακόμη και το συμπαθητικό τραγούδι στους τίτλους τέλους της ταινίας (η μουσική εδώ από το μόνιμο συνεργάτη του Μπάρτον, Ντάνι Έλφμαν) μου θύμισε κάτι από τον ''Πρίγκιπα Κασπιάν'', τη δεύτερη βαρετή ταινία των ''Χρονικών της Νάρνια''.

Εννοείται ότι πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ δεν κρατάει ο Τζόνι Ντεπ. Αυτός εμφανίζεται μονάχα σε μερικές σκηνές μόνο και μόνο για να πάρει την επιταγή από τα στούντιο της Ντίσνεϊ και για να προσθέσει ακόμη έναν αλλόκοτο (μετά μεταμφιέσεως) ρόλο στη φιλμογραφία του μιας και υποδύεται τον Τρελο-Καπελά. Εντύπωση προκαλεί η Μία Βασίκοφσκα στο ρόλο της Αλίκης. Η απίστευτη ομορφιά της αναδεικνύεται και μέσα από τα φορέματα που έχουν επιλεγεί για το ρόλο της (είπαμε, φροντισμένη η παραγωγή!) ενώ στο ρόλο της Κόκκινης Βασίλισσας συναντάμε την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ που για ακόμη μια φορά παίζει σε ταινία του άντρα της. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να εκτιμήσω το όποιο ταλέντο της (πέρα από την εμφάνισή της στο ''Λόγο του βασιλιά'' ή στο ''Fight club'' ίσως) και δεν μου προκάλεσε καμία εντύπωση ούτε εδώ. Από την άλλη βρήκα εξαιρετικά όμορφη μέσα στα μεγάλα φορέματα της την Αν Χαθαγουέι που υποδύεται την Άσπρη Βασίλισσα του παραμυθιού του Κάρολ.

Παρότι η ταινία αποτέλεσε εμπορική επιτυχία δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι συγκαταλέγεται στις αξιομνημόνευτες στιγμές του Τιμ Μπάρτον αλλά και του Τζόνι Ντεπ (σημειωτέον ότι τη στιγμή που γράφεται το κείμενο φημολογείται ότι θα υπάρξει και συνέχεια της ταινίας με τον Τζέιμς Μπόμπιν στην καρέκλα του σκηνοθέτη και με το Ντεπ στο ίδιο ρόλο). Το φιλμ μας συστήνει την πανέμορφη Μία Βασικόφσκα, διαθέτει κάποια ενδιαφέροντα ειδικά εφέ και εντυπωσιακά κοστούμια αλλά φαίνεται πως ο σκηνοθέτης αδυνατεί αυτή τη φορά να εκφράσει τις πραγματικές καλλιτεχνικές του ανησυχίες.








0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget