Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






The Hangover 3

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Έχουν περάσει δύο χρόνια από το καταστροφικό ταξίδι της παρέας στη Μπανγκόκ και τέσσερα από τις απίθανες καταστάσεις που βίωσαν τα μέλη της μετά το hangover της πρώτης ταινίας στο Λας Βέγκας. Τα προβλήματα για αυτούς φαίνεται να αποτελούν παρελθόν ως τη στιγμή που άλλη μια τρέλα του Άλαν (Ζακ Γαλυφιανάκης) θα οδηγήσει στο θάνατο τον πατέρα του. Η παρέα αποφασίζει να κλείσει τον Άλαν σε ψυχιατρική κλινική μόνο που στην πορεία απάγονται από έναν γκάνγκστερ (Τζον Γκούντμαν) ο οποίος θα κρατήσει αιχμάλωτο τον Ντάγκ και θα υποχρεώσει τους υπόλοιπους να βρουν τον περίφημο κύριο Τσόου που του έκλεψε χρυσό αξίας 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Η ταινία έκανε μάλλον ένα μέτριο άνοιγμα στις ΗΠΑ (συνοδευόμενο και από τις κάκιστες κριτικές του τύπου) αλλά εντυπωσιακότατο ξεκίνημα στην Ελλάδα αφού μόνο την πρώτη μέρα προβολής της, σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας διανομής Village, την παρακολούθησαν πάνω από 22.300 θεατές.

Στην τρίτη-και ελπίζω και τελευταία-κινηματογραφική εξόρμηση της παρέας ο σκηνοθέτης Τοντ Φίλιπς αποφασίζει να βάλει για τα καλά στο παιχνίδι και το αστυνομικό μυστήριο. Στην ουσία θέλει να διορθώσει τα λάθη της δεύτερης ταινίας-πολλοί τη χαρακτήρισαν ως ένα ριμέικ της πρώτης-αλλάζοντας το ύφος του χιούμορ και τον τρόπο με τον οποίο οι χαρακτήρες οδηγούνται σε ακραίες καταστάσεις. Ωστόσο πιστεύω ότι το αποτέλεσμα δεν εκπληρώνει τις προσδοκίες του θεατή με όση καλή διάθεση κι αν έχει μπει στην αίθουσα για να δει την ταινία. Το αμερικάνικο χιούμορ (ε, βέβαια) της ταινίας δεν θα σας κάνει να γελάσετε παραπάνω από 2-3 φορές. Τόσες είναι και οι καλές στιγμές της ταινίας που οφείλονται στο one-man show του Ζακ Γαλυφιανάκη και στον απολαυστικό Ασιάτη ηθοποιό Κεν Τζέονγκ στο ρόλο του κύριου Τσόου. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί περιφέρονται βαριεστημένοι από το ένα πλάνο της ταινίας στο άλλο, το σενάριο τους παραγκωνίζει εντελώς και ούτε η εμφάνιση της για ακόμη μια φορά καυτής Χέδερ Γκράχαμ δεν μπορεί να διασώσει το τελικό αποτέλεσμα. Ένα επιπρόσθετο σεναριακό λάθος είναι η μη αξιοποίηση του Τζον Γκούντμαν στο ρόλο του γκάνγκστερ. Όλοι γνωρίζουμε ότι κάτω από άλλες συνθήκες, όπως για παράδειγμα στον ''Μεγάλο Λεμπόφκσι'' έχει πραγματικά μεγαλουργήσει. Παρά την καλή φωτογραφία, τις cool μουσικές επιλογές (να θυμίσω όμως ότι το ''Down in Mexico'' το ακούσαμε και το 2007 στο σινεφίλ ''Death Proof'' του Κουέντιν Ταραντίνο σε μια πραγματικά σέξι σκηνή α σε άλλη εκτέλεση)  και το παραδοσιακό, αμερικανικό μοντάζ, η σκηνοθεσία δεν διαθέτει ίχνος πρωτοτυπίας μιας και αναλώνεται συνεχώς στα ίδια και τα ίδια τρικ και το σενάριο στα ίδια και τα ίδια κωμικά τερτίπια. Καμιά φορά τα διογκώνει τόσο που κάποιες σκηνές καταντούν εκνευριστικές για το θεατή. Παράδειγμα; Η σκηνή με το παρατεταμένο δήθεν κλάμα του Γαλυφιανάκη.

Από την πρώτη κιόλας ταινία της σειράς φάνηκε ότι ο Γαλυφιανάκης είναι ένας κωμικός με απεριόριστες δυνατότητες που αξίζει να δοκιμαστεί και σε άλλου είδους κωμικούς ρόλους. Ο ίδιος πολύ συχνά δηλώνει ότι δεν του αρέσει να παίζει συνεχώς τον χαρακτήρα του χαζού κωμικού φίλου. Θα λέγαμε ότι ο ίδιος, σε αυτή την ανέμπνευστη δεύτερη συνέχεια της σειράς, προσπαθεί να διασώσει το τελικό αποτέλεσμα υιοθετώντας στο βλέμμα του και κάτι από τον ''Άνθρωπο της βροχής'' που είχε πλάσει με επιτυχία το 1989 ο Ντάστιν Χόφμαν. Παρόλα αυτά αναμένω με μεγάλη ανυπομονησία να τον παρακολουθήσω και σε κάτι διαφορετικό.

Εν κατακλείδι, πρόκειται απλά για μια ευχάριστη ταινία που δεν κλείνει όμως με τον κατάλληλο τρόπο την ιστορία της ''αγέλης'' που ξεκίνησε η πρώτη ταινία. Οι ήρωες περνάνε πάλι και σε αυτή την ταινία από σαράντα κύματα και καταλήγουν εκεί απ'όπου ξεκίνησε η ιστορία τους, στο λαμπερό Λας Βέγκας. Βλέποντας το τρίτο μέρος και τα πρώτα πλάνα αυτής της ταινίας στο Λας Βέγκας νοστάλγησα την αυθεντικά τρελή κωμική ατμόσφαιρα της πρώτης ταινίας. Διαισθάνομαι ότι εάν δεν αποκτούσε και τις δύο μέτριες συνέχειες θα μπορούσαμε μελλοντικά να την κατατάσσουμε στις κορυφαίες αμερικανικές κωμωδίες όλων των εποχών. Μάλλον σύντομα θα την βάλω στο DVD να την ξαναδώ. Το ίδιο σας συνιστώ να κάνετε κι εσείς. Προτιμότερο απ΄'το να δείτε το επικό-μόνο κατά τίτλο-φινάλε της απίθανης αντροπαρέας.





0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget