Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Tabu (Χαμένος παράδεισος)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Υπάρχουν στιγμές που θέλει κανείς να ξεφύγει από την πραγματικότητα που τον περιβάλλει, που επιζητά τον χαμένο του παράδεισο. Σε μια τέτοια κατάσταση ήμουν κι εγώ χτες το βράδυ που κατέφυγα στον κόσμο του κινηματογράφου για να ξεφύγω για λίγο από όλους και απ'όλα. Η ταινία ''Tabu'', του Μιγκέλ Γκομέζ ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω. Το εν λόγω φιλμ κυκλοφόρησε στη χώρα μας τον περασμένο Φεβρουάριο αλλά την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου που γράφονται αυτές οι αράδες παίζεται σε δύο κινηματογράφους: τον κινηματογράφο Διάνα στο Μαρούσι (τα πρώτα μου κινηματογραφικά βιώματα σε αυτό το σινεμά που φέρνει κατά καιρούς και καλλιτεχνικές αλλά και πιο εμπορικές ταινίες) και στη θερινή αίθουσα της κινηματογραφικής λέσχης της Ελευσίνας.

Η ταινία αυτή, που μας έρχεται από την Πορτογαλία, χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος φέρει τον τίτλο  ''Χαμένος Παράδεισος'' και μας εισάγει στο τώρα της μεσήλικης Πιλάρ που έχει πιάσει φιλίες και φροντίζει την ηλικιωμένη γειτόνισσά της Αυορόρα. Αυτό το πρώτο μισό της ταινίας δίνει στο θεατή να κατανοήσει την κατάντια των γηρατειών μέσα από ασυνήθιστους διαλόγους, κάποιες δραματικές στιγμές αλλά και ένα συγκρατημένο μαύρο χιούμορ. Στο δεύτερο μέρος του φιλμ, που ονομάζεται ''Παράδεισος'', η ηλικιωμένη κυρία έχει πια πεθάνει και μετά από την κηδεία της έναν ηλικιωμένος φίλος της από τα παλιά αφηγείται τη νεανική της ιστορία στην Αφρική καθώς και ένα σύντομο αλλά κομβικής σημασίας ειδύλλιο μεταξύ τους. Χωρίς πουθενά διαλόγους, με συνεχείς αναφορές στα πρώτα βήματα του σινεμά (στον βωβό κινηματογράφο, με λίγα λόγια) και με μοναδικό οδηγό το voice over του παράξενου παλιόφιλου, ο θεατής οδηγείται σε μια από τις πλέον σημαντικές σινεφίλ εμπειρίες τουλάχιστον των τελευταίων 20 ετών.

Εκείνο που συγκινεί βαθιά τους πιστούς του σινεμά είναι ότι η ταινία αποτίει το δικό της φόρο τιμής στον κόσμο του κινηματογράφου και των απαρχών του χωρίς τις τυμπανοκρουσίες άλλων ταινιών, όπως το προπέρσινο ''The artist''. Ο σκηνοθέτης Μιγκέλ Γκομέζ φαίνεται να γνωρίζει άριστα κάθε πτυχή του αγαπημένου του μέσου και αυτό επιβεβαιώνεται και από την μεγαλειώδη απλότητα του δεύτερου μέρους της ταινίας του. Εξαιρετική η σχεδόν ντοκιμαντερίστικη ατμόσφαιρα που δημιουργεί, σε αυτό συμβάλλει τα μέγιστα  η ασπρόμαυρη φωτογραφία αλλά και τα μουσικά θέματα που επιλέγει για την ταινία του. Μπορείτε να συναντήσετε αναφορές σε ανάλογου ύφους βωβές τυχοδιωκτικές περιπέτειες των δεκαετιών του '20 και '30 καθώς και στο ''Tabu: a story of the south seas'', επίσης βωβό, που γύρισε ο Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου λίγο πριν πεθάνει, το 1931.

Πάνω απ'όλα, και καθώς ξετυλίγεται η υπόθεση στο δεύτερο μέρος, η ταινία αποτελεί έναν ύμνο στον έρωτα και κατά προέκταση στην ίδια τη ζωή. Έναν ύμνο στον έρωτα για τον κινηματογράφο, τη μουσική και σε όλα όσα διαρκούν λίγες μόνο στιγμές αλλά μπορούν για πάντα να χαραχτούν στη μνήμη και την καρδιά μας. Τέτοιοι είναι και οι ανεκπλήρωτοι έρωτες.






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget