Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Jackie Brown (1997)

(Από τον Πάνο Λιάκο)

Τρία χρόνια μετά την πιο αναγνωρίσιμη στιγμή της καριέρας του, την ταινία ''Pulp fiction'' που τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Κανών, ο Κουέντιν Ταραντίνο επιστρέφει με άλλη μια ταινία αστυνομικού μυστηρίου και δεν διστάζει σε κάθε καρέ της να δείξει για άλλη μια φορά το πόσο λατρεύει τον κόσμο του κινηματογράφου.

Το φιλμ πραγματεύεται την ιστορία μιας αεροσυνοδού που μεταφέρει τα χρήματα ενός εμπόρου όπλων ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ξεγελάσει την αστυνομία, το αφεντικό της και τους συνεργάτες του και να το σκάσει μαζί με τα 50.000 δολάρια. Παρακολουθώντας κανείς την ταινία είναι εμφανές ότι ο γνωστός σκηνοθέτης επηρεάζεται εδώ από τις αστυνομικές ταινίες blaxploitation. Το συγκεκριμένο είδος ταινιών-το οποίο και λατρεύει ο Ταραντίνο- αναπτύχθηκε αρκετά στην Αμερική κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Αρχικά απευθύνονταν μόνο στους έγχρωμους, διέθεταν ρατσιστικές αναφορές σχετικά με τις κόντρες της άσπρης με τη μαύρη φυλή όμως σχετικά γρήγορα τα εκτίμησε και ένα πιο ευρύ κοινό. Ως πρώτη ταινία του είδους το περιοδικό Variety θεωρεί το ''Sweet sweetback's badasssss song'' του 1971 ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι το φιλμ ''Shaft'' που γυρίστηκε στο Χόλιγουντ επίσης την ίδια χρονιά.

Όπως και στις περισσότερες ταινίες του Κουέντιν Ταραντίνο έτσι και εδώ αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο απ'όλα είναι το σενάριο. Μπορεί οι ταινίες του να έχουν συνήθως μεγάλη διάρκεια (154 λεπτά το ''Jackie Brown'') αλλά οι διάλογοι σίγουρα αποζημιώνουν καθώς διαθέτουν χιούμορ και σπιρτάδα. Σε αυτό συντελούν και οι ηθοποιοί που επιλέγει για το καστ του ο ιδιοφυής σκηνοθέτης. Στον ομώνυμο του τίτλου της ταινίας ρόλο βλέπουμε τη σαγηνευτική Παμ Γκριερ που πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες blaxploitation όπως το ''Foxy Brown'' (διόλου τυχαία η συνωνυμία, ο Ταραντίνο είναι άριστος γνώστης του κόσμου του σινεμά) ενώ στο ρόλο του εμπόρου όπλων τον απολαυστικότατο Σάμιουελ Τζάκσον. Μια πολύ καλή συμμετοχή στην ταινία έχει και ο Ρόμπερτ Φόρστερ ένας ηθοποιός που μπορεί να σε κάνει να γελάσεις ή να μελαγχολήσεις μόνο με τις απλές εκφράσεις του προσώπου του. Διόλου τυχαίο που για την ερμηνεία του στην ταινία προτάθηκε για το Όσκαρ β'ανδρικού ρόλου. Σε ρόλο αστυνομικού θα δείτε εδώ τον Μάικλ Κίτον (ναι, τον πρώτο Μπάτμαν!) ενώ με τον τρόπο που αναπτύσσει ο σεναριογράφος το χαρακτήρα της Μπρίτζετ Φόντα μας κάνει σχεδόν να συμπαθούμε τις ξανθιές και όχι μεγάλου δείκτη ευφυίας όμορφες γυναίκες. Για το τέλος κρατάω την για εμένα καλύτερη ερμηνεία του φιλμ. Και αυτή ανήκει στον Ρόμπερτ Ντε Νίρο που δοκιμάζει έναν ρόλο διαφορετικό σεναριακά από αυτούς που μας έχει συνηθίσει και ο χαρακτήρας που πλάθει μας εντυπωσιάζει με το χιούμορ του και τον αλλόκοτο τρόπο που έχει να αντιμετωπίζει τις δύσκολες καταστάσεις.

Κατά γενική ομολογία, το ''Jackie Brown'' ίσως να είναι η μοναδική ταινία που ο σκηνοθέτης πραγματικά αγαπάει τους ήρωες του. Στέκεται απέναντί τους κοιτώντας τους με μια μελαγχολία και καταφέρνει να ταυτίσει το θεατή με τουλάχιστον έναν από αυτούς. Τα τελευταία 30 λεπτά που οδηγούν σε ένα συγκινητικότατο φινάλε είναι ίσως από τα καλύτερα στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη. Όλα αυτά μαζί και με ένα επιμελημένο-όπως σε όλες τις ταινίες του Ταραντίνο-soundtrack και ένα έξυπνο μοντάζ συνθέτουν το πορτρέτο μιας ταινίας που δεν εκτιμήθηκε όσο θα έπρεπε στη χώρα μας, δεν προβάλλεται συχνά στην τηλεόραση ενώ έχω φάει τον κόσμο να τη βρω σε DVD με ελληνικούς υπότιτλους.








0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget