Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Στην επίσημη πρεμιέρα των ''Δαιμόνων'' στο Θέατρο Παλλάς

Χτες από μια τυχαία συγκυρία βρέθηκα στην επίσημη πρεμιέρα της ροκ όπερας ''Δαίμονες'', στο κατάμεστο θέατρο Παλλάς. Η ώρα έχει πάει πέντε το απόγευμα κι εγώ κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή για να ακούσω κανένα τραγούδι και να χαλαρώσω από την πίεση της ημέρας και το δυσβάσταχτο βάρος των φροντιστηρίων που επιτάσσουν οι επερχόμενες πανελλαδικές εξετάσεις (στις οποίες θα συμμετάσχω κι εγώ, αν θυμάμαι καλά και δεν κάνω λάθος). Να μην τα πολυλογώ, κάπου εκεί μια ξαδέλφη μου που συμμετέχει στο χορό της παράστασης με ενημερώνει πως επειδή δεν θα παρευρεθούν οι γονείς της στην πρεμιέρα λόγω έκτακτου οικογενειακού προβλήματος θα μπορούσα εγώ να χρησιμοποιήσω τη διπλή πρόσκληση που αρχικά ήταν προορισμένη για αυτούς. Και μια και δυο παίρνω μαζί έναν φίλο μου που εκτιμά τη ροκ και γενικά τις πιο γοτθικές καταστάσεις και τραβάμε γραμμή για το Θέατρο Παλλάς.

Φτάνοντας στο θέατρο δεν χρειάστηκε και πολύ για να καταλάβουμε ότι θα ήταν γεμάτο με επωνύμους και ανθρώπους του lifestyle. Από τις συζητήσεις που ακούγαμε περιμένοντας μεταξύ άλλων ακούσαμε και το ότι για τη χτεσινή πρεμιέρα δεν δόθηκαν εισιτήρια στο κοινό παρά μόνο έγινε με προσκλήσεις.  Ήδη στην είσοδο το μάτι μας έπιασε την Ευγενία Μανωλίδου, την γλυκύτατη Κάρμεν Ρουγγέρη, τον Γιάννη Λάτσιο, τη Ναταλία Γερμανού, το Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, το Νίκο Μουρατίδη, το Γιώργο Παπαδάκη και άλλους πολλούς που σίγουρα θα φιγουράρουν σήμερα σε όλα τα illustration περιοδικά και τα ρεπορτάζ των αντίστοιχων lifestyle εκπομπών.

Σίγουρα εντυπωσιάζεται κανείς βλέποντας για πρώτη φορά από κοντά μαζεμένους τόσους πολλούς λαμπερούς ανθρώπους της showbiz, ωστόσο η πραγματική μαγεία και συγκίνηση μπορεί να προέλθει από μία και μόνο συζήτηση που θα έχεις με έναν απλό άνθρωπο. Λίγο πριν την έναρξη της παράστασης, λοιπόν, και αφού έχουμε καταφέρει να βρούμε τις θέσεις μας, πιάσαμε κουβέντα με έναν ηλικιωμένο κύριο που καθόταν ακριβώς δίπλα από εμάς μόνος του γιατί οι προσκλήσεις που είχαν δοθεί σε αυτόν και τη γυναίκα του όριζαν διαφορετικές θέσεις για αυτούς. Εκείνος πρώτος άρχισε τη συζήτηση και μας άνοιξε την ψυχή του, μας συμβούλεψε δε για το μέλλον σαν να είμαστε εγγόνια του. Και ο λόγος του ήταν τόσο αληθινός και συγκλονιστικός (μας μιλούσε για τις εμπειρίες του από την Κατοχή) που νόμιζες πως στα νιάτα του ήταν κάποιος δάσκαλος ή διανοούμενος. Λίγο αργότερα μέσα στη συζήτηση μας επισήμανε πως υπήρξε μηχανικός αυτοκινήτων, ''μουντζούρης'', αλλά πως από τα παιδικά του χρόνια λατρεύει το διάβασμα.

Τη συζήτησή μας διακόπτει το κλείσιμο των φώτων. Η παράσταση πλέον θα άρχιζε. Ο μαέστρος Αλέξιος Πρίφτης πήρε τη θέση του μπροστά από τη ζωντανή ορχήστρα και η παράσταση ξεκίνησε με το πασίγνωστο πλέον ορχηστρικό θέμα των ''Δαιμόνων''. Στο πρώτο μέρος της παράστασης βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα όπου μια μάγισσα συλλαμβάνεται κατά τη διάρκεια μιας σατανιστικής τελετής. Η βασίλισσα-που αντιπροσωπεύει το καλό-ενώ αρχικά προσεγγίζει με στοργή τη μάγισσα, τελικά αποφασίζει να υποκύψει στις πιέσεις της Ιεράς Εξέτασης και να την οδηγήσει στην πυρά. Η δαιμονική μάγισσα ορκίζεται όμως να πάρει την εκδίκησή της σε κάποια άλλη ζωή. Έτσι τελειώνει το πρώτο μέρος της παράστασης που δεν οδηγεί σε διάλειμμα-που θα ήταν ο,τι έπρεπε στο συγκεκριμένο σημείο-παρά μόνο οδηγεί στην έναρξη της δεύτερης ιστορίας που λαμβάνει χώρα στη σύγχρονη Νέα Υόρκη. Έτσι, ενώ το πρώτο μέρος ήταν μια σκοτεινή γοτθική όπερα, το δεύτερο μέρος ξεκινάει με έναν σύγχρονο θίασο να τραγουδάει σε τζαζ αποχρώσεις. Εν τω μεταξύ ο θεατής αντιλαμβάνεται την άνεση με την οποία κινείται ανάμεσα στα είδη του μιούζικαλ ο μουσικός συνθέτης Νίκος Καρβέλας-εδώ πιθανότατα στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του ο οποίος έγραψε τη μουσική πάνω στους στίχους του έμπειρου στο είδος Σταύρου Σιδερά.

Και πάνω που έχεις αντιληφθεί ότι και πάλι θα προκύψει κόντρα μεταξύ του καλού και του κακού για τα μάτια κάποιου όμορφου σκηνοθέτη σε θέατρο της Νέας Υόρκης, να'σου και το διάλειμμα της παράστασης. Οι περισσότεροι από τους παρευρισκόμενους βγήκαν στον πεζόδρομο του θεάτρου να καπνίσουν ένα τσιγάρο και να συζητήσουν για την παράσταση. Όπως όλοι-έτσι κι εγώ-έχουμε μείνει ενεοί από την ερμηνεία της Εβελίνας Παπούλια. Ναι, καλά ακούσατε. Να την πω την αμαρτία μου, ποτέ δεν την είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση την ηθοποιό αλλά μέσα σε ένα βράδυ, με την παρουσία της είτε ως μάγισσα είτε ως ορκισμένη σατανίστρια, πραγματικά με συγκλόνισε. Αυτή αν θέλετε είναι και η μαγεία της τέχνης. Τα πάντα μπορούν να ανατραπούν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο κι αυτό εξαρτάται από τη δουλειά του ηθοποιού και το μεράκι του να σε μεταφέρει σε έναν άλλο κόσμο. Και η Εβελίνα Παπούλια τα τελευταία χρόνια έχει εξειδικευτεί αρκετά πάνω στο θέμα του χοροθεάτρου.

Το κουδούνι σήμανε τρεις φορές και οι θεατές πήραμε και πάλι τις θέσεις μας στα καθίσματα του θεάτρου. Ο Νίκος Καρβέλας αφού κάνει μια σύντομη στάση και πάλι στο πιο ποπ ύφος του, έπειτα μας εισάγει στις τελετές της Λόα, που έχει ορκιστεί εκδίκηση εφόσον δεν μπορεί να είναι με το σκηνοθέτη που κάποτε αγάπησε. Η πάλη καλού-κακού κορυφώνεται, η ατμόσφαιρα γίνεται ακόμη πιο τρομακτική και υποβλητική ενώ στο φινάλε ολόκληρο το θέατρο χειροκροτάει όρθιο ηθοποιούς, μουσικούς, συντελεστές, τον-πάντα ανατρεπτικό- σκηνοθέτη της παράστασης Γιάννη Κακλέα και τον συνθέτη Νίκο Καρβέλα. Η Άννα Βίσση δεν τα καταφέρνει απολύτως στο υποκριτικό κομμάτι του ρόλου της, αλλά η ερμηνεία της στα τραγούδια της παράστασης σε κάνουν να ενθουσιάζεσαι. Για την Εβελίνα Παπούλια ήδη αναφερθήκαμε εκτενώς παραπάνω ενώ ειδική μνεία επιβάλλεται να γίνει στο βαρύτονο Νικόλαο Καραγκιαούρη που συμμετέχει στο ρόλο του Ιεροξεταστή στο πρώτο μέρος της παράστασης, κατά το Μεσαίωνα. Ανώτερος των προσδοκιών μας ο Παναγιώτης Πετράκης που στο δεύτερο μέρος της παράστασης διαθέτει μερικές αρκούντως τρομακτικές σκηνές, εντυπωσιακοί και άψογοι επαγγελματίες οι υπόλοιποι χορευτές. Τα σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη και τα κοστούμια της Ντένης Βλαχιώτη προσδίδουν ακόμα μεγαλύτερη υποβλητικότητα στο τελικό αποτέλεσμα ενώ στα εντυπωσιακά ειδικά εφέ συνεργάστηκε η παγκοσμίως γνωστή ομάδα των The Twins Fx.


Σαφώς και δεν περιμένετε από εμένα να ακούσετε ότι το πρώτο ανέβασμα της παράστασης είχε πραγματοποιηθεί το 1991 στο θέατρο Αττικόν με τεράστια επιτυχία αλλά και αντιδράσεις από την Εκκλησία που εξέλαβε αυτή τη ροκ όπερα σαν έναν ύμνο στο σατανισμό. Οι δημιουργοί μέχρι και σήμερα αρνούνται κάτι τέτοιο και υποστηρίζουν ότι μέσα απ'το έργο θέλουν να δείξουν την αιώνια πάλη καλού-κακού που πραγματοποιείται ακόμη και στα ενδότερα της ψυχής μας και τη δύναμη της πραγματικής αγάπης. Οι ''Δαίμονες'' αποτελούν πλέον και ένα ποπ φαινόμενο (ή μήπως καλτ;). Υπήρχαν θεατές (ακόμη και μεγάλοι σε ηλικία) που έχοντας δει την πρώτη παράσταση ήξεραν απ'έξω ολόκληρο το έργο και τους στίχους του. Αν κι εγώ γνώριζα μόνο το βασικό, ομώνυμο τραγούδι της παράστασης και παρ'ότι δεν ανήκω στους φίλους των μιούζικαλ ξεχώρισα και άλλα τραγούδια της παράστασης όπως το ''Ουράνια τόξα'' αλλά και το ''Τραγούδι της φιλίας'' και άλλα πολλά.

Μετά το τέλος της παράστασης επιστροφή με ταξί-ωραία που είναι η Αθήνα τη νύχτα!- πίσω στη σκληρή πραγματικότητα. Ναι, ήταν ωραία αυτή η πρώτη θεατρική πρεμιέρα στην οποία παρευρέθηκα.

Π.Λ







5 σχόλια:

  1. Εξαιρετική περιγραφή! Σε συγχαίρω, Παναγιώτη!
    Η δική μου αίσθηση σε όλη τη διάρκεια της παράσταση, ακόμα και στο τέλος ήταν η (παντελής) αδυναμία του καλού και η κυριαρχία των αρνητικών δυνάμεων.
    Ίσως να οφείλεται στη δυνατή η αδύναμη ερμηνεία των αντίστοιχων πρωταγωνιστών....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. diafwno h anna htan katapliktiki sto rolo tis !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ-πολύ όμορφη και προσεκτικά γραμμένη προσέγγιση.
    Η Α. Βίσση το 1991-1992 συγκλόνιζε και ως ηθοποιός, θα μου κάνει εντύπωση το να μην είναι το ίδιο ή και καλύτερη τώρα, εκτός και αν ο Κακλέας την ευνούχισε υποκριτικά και δεν την άφησε να κάνει κατάθεση ψυχής, όπως μας έχει συνηθίσει.
    Ελπίζω πως αυτό δεν ισχύει και θα το διαπιστώσω σύντομα εκεί κάτω από την σκηνή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ απόλυτα με την περιγραφή σας. Έμεινα ενθουσιασμένος από την παράσταση και ας μου επιτραπεί μια ιδιαίτερη αναφορά στην συγκλονιστική κ. Παπούλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πραγματικα όπως τα περιγραφεις έτσι ακριβως ένιωσα βλέποντας εχθες την παρασταση.για τα ελληνικα δεδομενα ήταν θεαματικό.χαιρομαι που πήγα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget