Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Το κορίτσι με τις βαλίτσες (1994)

Ναι, κάνοντας μια περιήγηση στον κόσμο του youtube προ ολίγων ημερών, ανακάλυψα και την τηλεταινία ''Το κορίτσι με τις βαλίτσες'', τη μοναδική δουλειά για τηλεοπτικό κανάλι με την υπογραφή του σπουδαίου σκηνοθέτη Νίκου Νικολαΐδη. Μια ταινία που από τους σκληροπυρηνικούς του φαν θεωρείται στραβοπάτημα ενώ ο ίδιος τη θεωρούσε σαν λάθος. Χαρακτηριστικά για το ότι θεωρούσε τη συγκεκριμένη τηλεταινία ως λάθος του, επισήμαινε: ''Τα λάθη είναι σαν τους αποτυχημένους έρωτες-τους νοσταλγείς, σε βασανίζει το ανεκπλήρωτο τους, αλλά δεν θα'θελες ποτέ να τους ξαναζήσεις. Το γεγονός ότι η προβολή αυτού του λάθους μου στην τηλεόραση απέφερε μια ακροαματικότητα 57,6 %, αποδεικνύει το πόσο μεγάλο λάθος διέπραξα''. Ακόμη πιο συγκεκριμένα, ο σκηνοθέτης είχε υπογράψει συμβόλαιο με το κανάλι για έναν κύκλο τριών τηλεταινιών με γυναικες ηρωίδες. Μάλιστα, όπως αποκάλυψε και ο ίδιος κάποτε σε συνέντευξή του, οι επόμενες δύο ιστορίες θα ήταν ακόμη πιο σκοτεινές από αυτή την πρώτη. Τελικά οι άλλες δύο ταινίες δεν γυρίστηκαν ποτέ καθώς δεν δόθηκαν χρήματα από το κανάλι στον Νικολαΐδη με το όλο ζήτημα να φτάνει ακόμη και μέχρι τα δικαστήρια..''Για αυτό λέω ήταν το λάθος, το λάθος ήταν δικηγό-νομικό-λογιστικό, άσχετο με την ταινία. '' Είναι άραγε τεράστιο σφάλμα του η συγκεκριμένη τηλεοπτική δουλειά;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ιστορία της ταινίας, την οποία ο ίδιος ο Νικολαϊδης συνέθεσε, περιστρέφεται γύρω από τη γνωριμία ενός αποτυχημένου τριαντάρη με μια άγνωστη Αμερικάνα που έρχεται στο διαμέρισμά του στην Αθήνα προκειμένου να συναντήσει τον απόντα ξάδελφο του. Ο ξάδελφος απουσιάζει για διακοπές κάπου στα ελληνικά νησιά και ο τριαντάχρονος Μιχάλης αναγκάζεται να φιλοξενήσει την Πατρίτσια. Κατά την διάρκεια των δυο ημερών της συγκατοίκησης τους θα αρχίσει να γεννιέται ανάμεσα τους ένα ερωτικό παιχνίδι που γρήγορα θα καταλήξει σε σαρκική επαφή. Ωστόσο, το αστυνομικό μυστήριο δεν θα αργήσει να εμπλακεί στην υπόθεση, όταν ο Μιχάλης θα θελήσει να μάθει τι κουβαλάει η Αμερικάνα στις βαλίτσες της καθώς και με μια αιφνίδια έφοδο της αστυνομίας στο διαμέρισμα.

Εκ πρώτης όψεως η ιστορία φαίνεται κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσα-ιδίως όταν όλα διαδραματίζονται στην αυγουστιάτικη Αθήνα-ωστόσο σε πολλά σημεία της τηλεταινίας ο θεατής αισθάνεται να πλήττει. Οπότε, για αρχή, μάλλον θα έπρεπε να διαθέτει μικρότερη διάρκεια. Παράλληλα, όμως, δίνεται η ευκαιρία στον μεγάλο auter του ελληνικού σινεμά να εκμαιεύσει τις καλύτερες ερμηνείες από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές του, τον Λάκη Λαζόπουλο και τη Μέρεντιθ Χέρολντ. Ο πρώτος βρίσκεται στην πιο δημιουργική περίοδο της καριέρας του (έχει ήδη ξεκινήσει να ασχολείται και με την απόλυτη στιγμή του, τους ''Δέκα Μικρούς Μήτσους'') ενώ ο σκηνοθέτης φαίνεται να αξιοποιεί τη φυσική ροπή του προς την κωμωδία μέσα από τους διαλόγους του σεναρίου και τα επί μέρους γκάγκς που προκύπτουν από την δυσκολία επικοινωνίας των δύο ηρώων λόγω διαφορετικής γλώσσας. Αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να μας φέρει στο νου κάτι από τον ''υπαλληλάκο'', τον χαρακτήρα της σατιρικής του εκπομπής που αναφέραμε και παραπάνω, θα μιλάγαμε με ακόμα πιο ενθαρρυντικά λόγια για την ερμηνεία του.Δεν θα μπορούσε να μη γίνει λόγος για το χαρακτήρα που υποδύεται η Μέρεντιθ Χέρολντ. Από την πρώτη στιγμή σαγηνευτική και μυστηριώδης, όπως όλες εκείνες οι ηρωίδες που γουστάρει και ξέρει να κινηματογραφεί καλύτερα από πολλούς ο Νίκος Νικολαΐδης  Ουσιαστικά η πλοκή αναπτύσσεται μεταξύ αυτών των δυο χαρακτήρων ενώ σε μικρούς ρόλους βλέπουμε τη Μίρκα Καλαντζοπούλου ως ενοχλητική γειτόνισσα και τον Χρήστο Σιμαρδάνη.

Βέβαια, φυσικά και δεν γίνεται μια δουλειά του Νικολαΐδη να μην αποτίει φόρο τιμής πάνω απ΄όλα στο ίδιο το σινεμά. Όπερ σημαίνει ότι θα συναντήσει κανείς εδώ αναφορές στον ''Ταξιτζή'' του Σκορσέζε με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο σε έναν από τους κορυφαίους ρόλους της καριέρας του αλλά και απεριόριστο θαυμασμό για το στυλ του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Τι να πει κανείς για τις επιλογές από την κλασική μουσική (Puccini: O mio babbino caro, L. Delibes: Lakme, Albinoni: Conc. IX No.2, Telemann: Konz D-dur, Haydn:
Trio No 1, Patric O' Hearn: Indigo, Righteous Bros: Unchained Melody, Muddy Waters: Manish Boy)

 που τόσο έχει αγαπήσει στις ταινίες του ο σκηνοθέτης; Με δυσαρέστησε το γεγονός ότι το τέλος της ιστορίας ήταν γρήγορο και ευτυχισμένο-σε τέτοιες ιστορίες μάλλον δεν χωράει happy end. Ωστόσο, το γεγονός ότι με αυτή την τηλεοπτική ταινία του, ο Νικολαΐδης υπακούει σε κάποιες από τις τηλεοπτικές επιταγές δεν σημαίνει ότι έχει χάσει την ιδιαίτερη φιλμική του προσωπικότητα όπως την γνωρίσαμε μέσα από τη ''Γλυκιά συμμορία'' , τα ''Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα'' ή την ''Πρωινή περίπολο'' . Αυτό γίνεται εμφανές από την ατμοσφαιρικά φωτογραφημένη σεκάνς σεξ που ενορχηστρώνει επιτυχημένα, από τον τρόπο που διαχειρίζεται το κλειστό περιβάλλον ενός διαμερίσματος όπου διαδραματίζεται η ιστορία του, το μοντάζ του έμπειρου Ανδρέα Ανδρεαδάκη αλλά και από το ιδιαίτερο χιούμορ και πολιτικές αιχμές που μπολιάζει το σενάριό του και τους ιδιόρρυθμους  χαρακτήρες που πλάθει.

Π.Λ





0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget