Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Είδαμε τη θεατρική παράσταση ''Ο άνθρωπος της βροχής''

Σάββατο απόγευμα. Με βροχή. Στο κέντρο της Αθήνας. Τι καλύτερο από την παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης σε ένα από τα δεκάδες θέατρα που υπάρχουν στο κέντρο; Χτες επιλέξαμε να παρακολουθήσουμε τον ''Άνθρωπο της βροχής'' που παίζεται φέτος στο θέατρο Γκλόρια με μεγάλη επιτυχία.

Όπως όλοι λίγο-πολύ μπορείτε να αντιληφθείτε, η παράσταση βασίζεται στην μεγάλη ομώνυμη κινηματογραφική επιτυχία του 1988 με πρωταγωνιστές τον Ντάστιν Χόφμαν (τιμήθηκε για αυτή την ερμηνεία του με Όσκαρ εκείνη τη χρονιά) αλλά και τον Τομ Κρουζ σε σκηνοθεσία του Μπάρι Λέβινσον. Το αρχικό σενάριο γράφτηκε από τον Μπάρι Μόροου αλλά τη θεατρική του διασκευή έκανε ο Νταν Γκόρντον το 2008. Η παράσταση πάνω στο διασκευασμένο σενάριό του έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο την ίδια χρονιά και έκτοτε έχει ανέβει στην Πράγα, την Στουτγάρδη, τις Βρυξέλλες, την Φρανκφούρτη αλλά και στις μεγαλύτερες πόλεις της Αυστραλίας.

Το έργο πραγματεύεται τη γνωριμία ενός φιλοχρήματου γιάπη με τον αυτιστικό αδελφό του, την ύπαρξη του οποίου αγνοεί μέχρι το θάνατο του πατέρα του. Αν και αρχικά ο γιάπης θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τον αδελφό του για να του αποσπάσει μερίδιο από τα χρήματα που άφησε ο πατέρας του σε αυτόν, σιγά-σιγά θα κατανοήσει τις ικανότητες αλλά και τις ανεπάρκειες που έχει ένα άτομο με αυτισμό και θα αναπτυχθεί μεταξύ τους μια τρυφερή αδελφική σχέση που όμοιά της έχουμε χρόνια να δούμε στο πανί του κινηματογράφου ή στο θεατρικό σανίδι. Ο Τσάρλι Μπάμπιτ θα μάθει στον αυτιστικό αδελφό του Ρέιμοντ να χορεύει, να υπερασπίζεται όσο μπορεί τον εαυτό του, ακόμα και να προσεγγίζει μια κοπέλα. Τελικά ο Ρέιμοντ σημειώνει τέτοια πρόοδο δίπλα στον αδελφό του που ούτε στο θεραπευτήριο όπου παρέμενε έγκλειστος για 20 χρόνια δεν είχε γνωρίσει. Το διφορούμενο φινάλε αφήνει περιθώρια συζητήσεων-έτσι δεν πρέπει να γίνεται στην τέχνη;-και σου αφήνει την αίσθηση ότι πάντα η αγάπη θριαμβεύει.

Στον ρόλο του Ρέιμοντ, όσον αφορά την ελληνική θεατρική παράσταση, συναντάμε τον εξαιρετικό Χρήστο Χατζηπαναγιώτη. Ένας ρόλος που σίγουρα είναι δύσκολος και απαιτεί απόλυτη προσήλωση-σαν αυτή που επιδεικνύει ο ταλαντούχος ηθοποιός. Ο Χατζηπαναγιώτης, όπως ανέφερε και σε συνέντευξη που μας παραχώρησε πριν λίγο καιρό, μελέτησε αρκετά διεξοδικά για την ιδιαιτερότητα του αυτισμού και αυτό τον βοήθησε στο να πραγματοποιήσει κάτι περισσότερο από μια απλή διαδικασία μίμησης. Όπως και να'χει, όπως και όλη η παράσταση στο σύνολό της, έτσι και η ερμηνεία του Χατζηπαναγιώτη είναι γεμάτη από συναισθήματα. Το γέλιο, το δάκρυ, τη χαρά αλλά και την αγάπη.

Δίπλα στον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη στέκεται επάξια ο Γιάννης Στάνκογλου, στον ρόλο του γιάπη Τσάρλι. Ένας ρόλος που σε καμία περίπτωση δεν διαθέτει τη δυσκολία του ρόλου του Ρέιμοντ αλλά σίγουρα τον υποδύεται με άνεση και φαίνεται να έχει μπει στο πετσί του. Όσον αφορά τους υπόλοιπους ρόλους, σε εκείνον της αρραβωνιαστικιάς του Τσάρλι συναντάμε την αιθέρια Κλέλια Ρένεση που μας παραδίδει επίσης μια αξιόλογη ερμηνεία, τον σπουδαίο Γιάννη Καρατζογιάννη στο ρόλο του γιατρού του ιδρύματος για την στήριξη τον αυτιστικών, τον πάντα συμπαθή Θοδωρή Ρωμανίδη σε κάποιον μικρό ρόλο αλλά και την Μαρία Μπεληγιάννη και τον Χρήστο Κυριαζόπουλο. Την ελληνική μετάφραση ανέλαβε ο Θοδωρής Πετρόπουλος ενώ τη σκηνοθεσία ο πάντα ανατρεπτικός Δημήτρης Λιγνάδης. Οι φωτισμοί είναι του Αλέκου Γιάνναρου ενώ τα κοστούμια αλλά και το μινιμαλιστικό αλλά άκρως λειτουργικό σκηνικό της Εύας Νάθενα.


Σε μια εποχή όπου το συναίσθημα απουσιάζει και έχουμε όλοι μετατραπεί σε ανθρώπους αυτιστικούς, που έχουν ξεχάσει να επικοινωνούν με το περιβάλλον τους, είναι σημαντικό να παρακολουθούμε τέτοιες θεατρικές παραστάσεις με ταλαντούχους συντελεστές όπου πραγματικά μας δίνουν μια τονωτική ένεση ανθρωπιάς.

Π.Λ

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget