Καλωσορίσατε στην Kritiki GR! Ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι να δείτε στον κινηματογράφο ή το σαββατοκύριακο στην τηλεόραση; Εδώ θα βρείτε τα πάντα για τις ταινίες που ψάχνετε.






Κριτική Θεάτρου: Λυσιστράτη με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο

Επιτέλους! Κατάφερα να παρακολουθήσω κι εγώ μια από τις πιο πολυσυζητημένες παραστάσεις της χρονιάς. Και λέω ''επιτέλους'' γιατί ήταν να την παρακολουθήσω το καλοκαίρι στην Επίδαυρο αλλά χάλασε το αμάξι μου...Και χτες, όμως, στο ''τσακ'' κατάφερα να είμαι στο θέατρο ''Ελληνικός Κόσμος-Θέατρον''. Η κίνηση ήταν αφόρητη και σε συνδυασμό με την βροχή και το κλείσιμο πολλών δρόμων δυσκολευτήκαμε αρκετά να φτάσουμε στον χώρο του θεάτρου. Για καλή μας τύχη, βέβαια, η παράσταση μας αποζημίωσε και κατάφερε να διώξει από πάνω μας όλη την ένταση που είχαμε περάσει μέχρι να φτάσουμε στο θέατρο.
  Ο Γιάννης Κακλέας, ο σκηνοθέτης της παράστασης, δοκιμάζει τα όρια και την ανοχή των θεατών με την πρώτη σκηνή να σε πιάνει κυριολεκτικά στον ύπνο. Δεν θα αναφέρω το τι γίνεται κατά την διάρκεια της σκηνής γιατί έτσι θα χαλάσει η έκπληξη που θα βιώσετε. Έξυπνη ιδέα το να παίζονται αποκλειστικά από άντρες οι γυναικείοι ρόλοι-έτσι δεν γίνονταν άλλωστε και στην αρχαιότητα;
  Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος αποδεικνύει για άλλη μια φορά το ανεξάντλητο ταλέντο του όχι μόνο στην ηθοποιία αλλά και στο χορό και στο τραγούδι. Τον πλαισιώνουν ο ξεκαρδιστικός Γιώργος Χρυσοστόμου που φαίνεται να έχει μελετήσει καλά την γυναικεία ψυχοσύνθεση και ο Μ.Παπαδημητρίου, τον οποίο γνωρίσαμε μέσα από τα ''Μαύρα Μεσάνυχτα'' σε έναν απολαυστικό διπλό ρόλο.
  Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι αν και διέθετε κάποιες βωμολοχίες, η παράσταση δεν στηρίζονταν αποκλειστικά σε αυτές. Υπάρχουν σημεία στην παράσταση όπου ο θεατής προβληματίζεται και συγκινείται χωρίς να γίνεται καμιά αναγωγή με την σύγχρονη εποχή, το ΔΝΤ ή ό,τι άλλο θυμίζει την δεινή οικονομική μας κατάσταση όπως έκαναν άλλες παραστάσεις σε κείμενα του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκαν το καλοκαίρι. Σίγουρα, σε μερικά σημεία υπάρχουν στοιχεία του ''μοντέρνου κόσμου'', άλλωστε η σκηνοθεσία της παράστασης είναι μοντέρνα, αλλά η υπόθεση παραμένει η ίδια και απαράλλαχτη. Η Λυσιστράτη, μαζί με άλλες γυναίκες από άλλες περιοχές γύρω από την Αθήνα καθώς και την Σπάρτη, αποφασίζουν να απέχουν από τα ''συζυγικά τους καθήκοντα'' με σκοπό να αναγκάσουν τους άντρες τους να τερματίσουν τον Πελοποννησιακό πόλεμο.
  Ίσως η πιο ευαίσθητη προσέγγιση της ''Λυσιστράτης'' που έχω δει μέχρι στιγμής. Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, στους μονολόγους του είναι σπαρακτικός ενώ όλη η θεατρική ομάδα φαίνεται να ''δένει'' μεταξύ της τόσο καλά που δεν βαριέσαι ούτε μια στιγμή κατά την διάρκεια της παράστασης.
 Το μόνο σημείο που με προβλημάτισε όσον αφορά την σκηνοθεσία της παράστασης, είναι εάν ''ταίριαζε'' με τον χώρο της Επιδαύρου και το πως αντέδρασαν οι θεατές στην τόσο μοντέρνα προσέγγιση της αριστοφανικής κωμωδίας το καλοκαίρι που μας πέρασε. Εννοώ ότι στο αρχαίο θέατρο περιμένεις ένα σκηνικό που παραπέμπει σε αρχαία Ελλάδα κ.λ.π. Ενώ σε ένα κλειστό θέατρο, ίσως ταιριάζει περισσότερο η μοντέρνα προσέγγιση.
 Η παράσταση δίνει την ευκαιρία να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για τις σχέσεις μεταξύ αντρών-γυναικών, να προσπαθήσουμε να πάμε κόντρα στις προκαταλήψεις και να αντιληφθούμε την γυναικεία ψυχοσύνθεση.
  Με λίγα λόγια, μια ποιοτική παράσταση που σέβεται τους θεατές που την παρακολουθούν προσφέροντας μοναδικές στιγμές γέλιου, χαλάρωσης και σκέψης.

Π.Λ

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget